Villi á Afríkuslóðum

Menntun í Afríku

2012-02-13T11:53:00.000+02:00

Í flugvélinni frá Lúsöku til Næróbí fyrir nokkrum dögum var sessunautur minn kenísk kona. Kona á framabraut mætti líklega kalla hana. Hún lét sig engu skipta öll mín litlu skilaboð um að fá að vera í friði. Ruddist yfir minn ipod og heyrnartól þangað til ég sá að mér, tók heyrnartækin úr eyrunum og slökkti á tónlistinni. Þetta var hin skemmtilegasta kona og ræddum við allskonar hluti á leiðinni. Kom í ljós að hún hefur alla tíð verið mjög flughrædd, en flýgur oft vegna vinnunnar, og er því skipulega að reyna að yfirvinna hræðsluna. Eitt skref í því er að spjalla við sessunautana. Í þetta sinn var það ég.

Eitt umræðuefni voru börnin okkar, sér í lagi menntun þeirra. Ég hef kynnst mörgun Afríkubúum í hennar sporum. Einhvers staðar á milli þrítugs og fertugs, með góða menntun, iðulega meistara- eða doktorsgráðu, og oftar en ekki í ágætis starfi hjá hinu opinbera í heimalandinu. Millistjórnendur af einhverju tagi. Væru skilgreind í millistétt í vestrænum löndum. Að mörgu leyti eins og hinn dæmigerði Íslendingur, hafa það gott en þurfa að hafa fyrir því.

Eitt á þetta afríska millistéttarfólk yfirleitt alltaf sameiginlegt. Að vilja ekki senda börnin sín í almenna skólakerfið í sínu landi, heldur leggur góðan hluta af sínum tekjum í skólagjöld í einkaskólum. Þetta ræddum við. Almennir skólar eiga við mörg vandamál að etja. T.d. eru kennarar oft illa menntaðir. Svo samanstendur hver bekkur af 60 til 180 börnum. Ímyndið ykkur að hafa stjórn á 120 átta ára krökkum í skólastofu sem kannski er hönnuð fyrir 40 til 50. Er hægt að fylgjast með árangri einstaks nemenda? Auðvitað ekki. Það segir sig sjálft. Svo eru skólagögn af skornum skammti. Einfaldir hlutir eins og blýantar og stílabækur eru oft ekki til staðar nema í mjög takmörkuðum mæli. Ekki að tala um kennslubækur.

Ég veit af eigin reynslu að þetta eru engar ýkjur. Ég hef komið í fjölda skóla í Namibíu, Malaví, Úgöndu og Mósambík, og sagan er alls staðar sú sama. Almennu skólarnir eru langt frá því að vera í standi til að veita skikkanlega menntun. Á meðan þetta er svona þá er nær ómögulegt að rífa þessi lönd upp úr fátækt. Skelfilegt en satt. Ég get í raun ekki nefnt eitt einasta Afríkuland sunnan Sahara sem ástandið er ekki svona. Þekki ekki til í Arabaríkjunum í norður-Afríku til að geta dæmt um ástandið þar.
Því greiða þeir foreldrar sem tök hafa á 30-40% af ráðstöfunartekjunum í skólagjöld og önnur tengd útgjöld. Þannig fjölgar sem betur fer menntuðu fólki.

En framgangurinn er hægur.

Alltof hægur.

Davíð sigrar Golíat

2012-02-13T00:56:00.000+02:00

Rétt í þessu var að ljúka Afríkukeppninni í knattspyrnu. Þvert á allar spár stóð Sambía uppi sem sigurvegari keppninnar. Chipolopolo er gælunafn liðsins, en það útleggst sem koparkúlurnar. Sambía sigraði Fílabeinsströndina í úrslitaleiknum. Þurfti vítaspyrnukeppni til, og sú endaði 8-7. Mikill spenna.

Merkilegt þó að Fílabeinsströndin fékk ekki á sig mark alla keppnina í venjulegum leiktíma. Unnu samt ekki...

Malavar héldu mikið með koparkúlunum, en Sambíumenn eru nágrannaland Malaví og nánir skyldleikar á milli þjóðanna. Það kom mér á óvart að á hótelbarnum hér í Monróvíu hélt meirihlutinn með Sambíu. Fílabeinsströndin er grannþjóð Líberíu, þ.a. ég hefði haldið að hún ætti meiri stuðning. En barliðið var auðvitað ekki þverskurður af Líberíu.

Fyrir tæpum tuttugu árum, 1993, þá fórst allt sambíska fótboltalandsliðið í flugslysi, en liðið var á leið heim frá Afríkukeppninni það árið. Slysið átti sér stað rétt utan við borgina Libreville (Frelsisborgin) í Gabón. Vildi þannig til að úrslitaleikurinn í ár fór einmitt fram í þessari borg. Var þetta því tilfinningaþrungin keppni hjá Sambíumönnum. Þeir vildu virkilega vinna til að heiðra látnar hetjur sínar.

Þeim tókst það.

Til hamingju Sambía!

Mættur til Líberíu

2012-02-11T22:16:00.000+02:00

Þá er ég kominn til Líberíu. Sit núna úti á svölum á hótelinu mínu og hrofi út á Atlantshafið. Hef ekki séð það lengi. Er kominn í sama tímabelti og Ísland. Á götunni fyrir framan hótelið eru nokkrir sölubásar. Sýnist þar vera hægt að kaupa útskorna muni og eitthvað annað glingur. Svo á ströndinni eru tveir fótboltaleikir í gangi. Litlir strákar að spila í öðrum, en stálpaðir táningar í hinum. Alls staðar er fótbolti spilaður. Enda þarf ekki mikinn búnað. Í Malaví hef ég séð fótbolta útbúinn úr saman vöðluðum búðarpokum. Kappið er ekkert minna með svoleiðis bolta. En hér eru piltarnir með alvörubolta.

Ferðalagið gekk vel. En flugstöðin í Líberíu var svolítið ævintýri. Reyndar það fyrsta sem ég tók eftir þegar við lentum voru græjur frá Sameinuðu þjóðunum. Ein stór farþegaflugvél og svo hvorki meira né minna en ellefu þyrlur. Svona stórar herþyrlur, sumar til mannflutninga og aðrar til vöruflutninga. Ég man bara ekki eftir að hafa séð svona margar þyrlur samankomnar á einum stað, hvort sem þær væru frá S.þ. eða einhverjum öðrum. En S.þ. eru stórt batterí í Líberíu. Bílstjórinn minn benti mér á höfuðstöðvar þeirra. Margra hæða risabygging.

Hver skyldi hafa kostað byggingu hennar?

Nei, ekki Kínverjar...

Enginn annar en hann Gaddafi sjálfur! Fyrrum Líbíuforseti. Þeir hafa varla hátt um það í dag forsvarsmenn S.þ. hér. Enda glotti bílstjórinn þegar hann sagði mér þetta.

En, aftur að flugstöðinni.

Á mér skall hitamolla þegar ég kom út úr vélinni. Tæplega 30 gráður og mikill raki, en honum er ég óvanur. Við farþegarnir fórum svo í rútu þá 50 metra sem voru að komusalnum. Þá kom smábabb í bátinn. Það var nefnilega nýlent breiðþota frá bandaríska Delta flugfélaginu og röðin þeirra í innflytjendaeftirlitið náði út úr byggingunni. Því mátti ekki hleypa okkur út úr rútunni og þurftum við að hanga inni í henni í ríflega korter. Svo fengum við að fara út og þá náði okkar röð út úr byggingunni. Svo sniglaðist maður áfram, en loksins kom röðin að mér. Ekkert vandamál, enda með alla pappíra í lagi.

Síðan gekk ég inn í næsta sal. Það var töskufæribandið. Smáfæriband. Eitt talsins. Í Namibíu eru þau þó tvö. Þarna var þvílíkur handagangur í öskjunni að ég hef varla séð annað eins. Hróp og köll. Einhverjir starfsmenn voru að reyna að hafa stjórn á hlutunum en það gekk ekki vel. Svo ef einhver náði töskunni sinni, þá var tekið stórt skref afturábak og svo stökk til að koma töskunni af. Þar með var hentust þrjár raðir af fólki, sem var að troðast, afturábak og einhverjar tær örugglega mörðust. Sumir skelltu ferðatöskunum upp á höfuð sér og fikruðu sig þannig í gegnum mannþröngina.

Svona leit kaosið út. Töskur flæddu um gólfin og töluverður æsingur.

Taska á höfði. Takið eftir áletruninni til hægri: Velkomin til Líberíu!

Mér tókst að lokum að koma auga á töskuna mína og náði að kalla í einn starfsmann sem kom henni til mín. Þetta var ævintýri, svo mikið er víst.

Svo í gegnum tollinn og þá kominn út. Mættur til Líberíu.

Meira síðar.

Enn ein paradís

2012-02-10T19:10:00.001+02:00

Einstaka sinnum í þessum dagbókarbrotum mínum hef ég nefnt að hafa fundið staði sem gætu vel verið paradís. Þessir staðir eiga allir samnefnt að vera í Afríku. Ætli ég verði ekki að bæta Keníu við á þennan paradísarlista minn.

Núna sit ég úti í garði á hótelinu, Rauða torgið nefnist það, nýbúinn að snæða kvöldverð. Veðrið er akkúrat eins og ég vil hafa það, rúmlega 20 gráður og smágola. Gin og tónik í glasi, havð annað? Síðan óma tónar frá sönglagatríói, sem er hér í garðinum að spila og syngja. Mærin frá Mexíkó held ég, svei mér þá. Mér dettur helst í hug Ríó tríó þegar ég hlusta á þessa drengi. Flytja fína blöndu af afrískri tónlist og vestrænum lögum flestum frá áttunda áratugnum. Einn spilar á kassagítar, annar á rafmagnsgítar og sá þriðji slær trépinna á pínulítill trékassa, sem rúmast í lófa, og heldur þannig taktinum að mér virðist.

Paradís á jörðu?

Sú gæti í það minnsta litið einhvern veginn svona út.

Verst að ég sé einn á flækingi hérna, skemmtilegra væri ef Gulla væri með.

Á vit ævintýra

2012-02-10T17:48:00.001+02:00

Alltaf finnst mér gaman að koma á nýja staði. Sjá eitthvað nýtt. Nú er ég lagður af stað í svoleiðis ferðalag. Í því sem ég byrja að skrifa þetta sit ég í flugvél frá Loftleiðum Keníu, rétt kominn á loft frá Kamuzu flugvellinum fyrir utan Lílongve. Gömul flugvél verður að viðurkenna. Boeing 767-300, fyrir þá sem hafa áhuga á svoleiðis. En ég var svosum viðbúinn og hef mína eigin afþreyingu í farteskinu. Svo er viðmót starfsmanna kenísku Loftleiðanna mjög gott. Alveg til fyrimyndar, svo aldur flugvélarinnar skiptir nú litlu. Enda kallar flugfélagið sig stolt Afríku, hvorki meira né minna. Eitt fannst mér reyndar mjög flott. Í öryggismyndinni sem sýnd er fyrir brottför þá er táknmálstúlkur í einu horninu sem túlkar það sem sagt er. Gott framtak.

Ég er núna á leið til Lúsöku í Sambíu, en þar verða pikkaðir upp farþegar fyrir áframhaldandi flug til Næróbí, höfuðborgar Keníu. Þar gisti ég í nótt og held síðan ferðalaginu áfram. Liggur þá leið til Akkra - kannski væri réttara að segja Ökkru - höfuðborgar Gönu. Þar er aftur smástans til að hleypa farþegum út og inn áður en ég held áfram til míns áfangastaðar, Monróvíu í Líberíu.

Í Monróvíu verð ég í eina viku að spjalla um stefnumál í fiskveiðum og eitthvað í þeim dúr. Á laugardag eftir viku stíg ég aftur upp í flugvél og þræði sömu leið til baka.

Að Lúsöku undanskilinni hef ég aldrei á þessa staði komið og er því spenntur fyrir ferðalaginu. Sé þó ekki mikið af Gönu þar sem ég sit ábyggilega bara út í vél. Kem þangað bara einhvern tímann seinna.

Jæja, búinn að gera stans á Kenneth Kaunda flugvellinum í Sambíu. Þar fóru flestir farþegarnir út, en nýir komu í staðinn. Mér hlýnaði aðeins um hjartaræturnar þegar vélin var að taxa að flugvallarbyggingunni. Ég sá nefnilega namibíska áætlunarflugvél þar fyrir utan. Já, ég skaut víst svolitlum rótum í Namibíu. Ég get ekki afneitað því.

En núna ætla ég rétt að vona að bráðum komi matur því ég er glorsoltinn.

Þá er ég kominn til Næróbí og sestur inn á hótel ekki of langt frá flugvellinum. Hef séð of lítið af staðnum til að mynda mér einhverja heildarskoðun. Get þó sagt að umferðin hér er ekki fyrir hjartveika. Sat í bíl áðan á miðjuakrein af þremur. Annar bíll skellti sér fram fyrir okkur, fullnálægt að mati bílstjórans míns. Hann skellti sér því yfir á akreinina lengst til hægri, fór framúr og skellti sér svo fram fyrir hinn. Þarna var 50 km hámarkshraði, en mínir menn voru farnir að nálgast 90. Það sem ég komst síðan að augnabliki síðar var að það var komin fjórða akreinin vinstra megin. Frárein fyrir þá sem þurfa að beygja til vinstri. (munið, vinstri umferð í Keníu).

Við þurftum að beygja til vinstri...

Þ.a. þegar við þurfum að beygja til vinstri, þá skellum við okkur fyrst til hægri, gefum í til að komast framúr, og skellum okkur síðan eldsnöggt þrjár akreinar til vinstri - svínuðum þar með fyrir sökudólginn og líklega einhverja aðra í leiðinni - tókum svo krappa beygju inn á hliðargötu og framúr tveimur ministrætóum sem voru á einu akreininni sem þarna var og bílar á móti.

Þetta reddaðist.

Ferðalagið gengur sem sagt vel það sem af er.

Ef aðeins...

2012-01-19T20:44:00.001+02:00

Rúnar Atli fór í gær á sínu fyrstu karate-æfingu í Malaví. Hann var jú í karate á Íslandi í fyrra, en var ekki spenntur fyrir því í haust eftir að við komum hingað.

Ég skal alveg viðurkenna að hafa ýtt svolítið á hann núna að byrja aftur. Mér finnst karate fínt fyrir stráka og stelpur á hans aldri. Þau læra aga og svo er jú heilmikið af alvöru æfingum í karate. Og góðar teygjuæfingar líka. Gott að venjast ungur á að styrkja skrokkinn.

Þegar ég kom heim í gær þá vildi ég auðvitað vita hvernig hefði gengið. Jú, gaman. Ég spurði hann síðan hvort hann hefði gert einhverjar magaæfingar. Ekki vildi hann meina. Teygjur? Nei, hann kannaðist ekki við svoleiðis.

Hmm, mér þótti þetta skrýtið og fór að spurja nánar. Eitthvað varð minn elskulegi sonur þreyttur á pabba sínum. „Sko, pabbi, það getur vel verið að við höfum gert svona æfingar. Ég tók þá bara ekki eftir því!“

Ef aðeins... ef aðeins maður gæti gert maga- og teygjuæfingar án þess að taka eftir því.

Ef aðeins...

Þekkir sitt heimafólk

2012-01-18T17:19:00.000+02:00

Fyrir einhverjum dögum vorum við Gulla að stússa eitthvað í eldhúsinu. Þá dæsti frúin allt í einu:

„Æ, stundum er nú gólið í honum Jónatan svolítið þreytandi.”

Jónatan er auðvitað annar haninn okkar. Hinn ber nafnið Kjartan. Veit ekki alveg af hverju. Kannski eitthvað Strumpadæmi.

En Jónatan er nefnilega svolítið ánægður með að geta galað. Rígmontinn, eiginlega. Galar hann linnulítið liðlangan daginn og byrjar snemma. Mjög snemma.

Þessi yfirlýsing undraði mig þó aðeins, því ég er eiginlega hættur að taka eftir þessu. Spurði ég Gullu hvort hún væri ekki eins. „Jú, yfirleitt,” svaraði hún, „en stundum getur maður bara ekki annað en heyrt.”

Í þeim töluðum orðum var svo enn galað.

Gulla snarhætti því sem hún var að gera, leit upp með undrunarsvip, og sagði síðan ákveðnum rómi: „Þetta var Kjartan!”

Þarf ég að fara að hafa áhyggjur?

Golfáhugi

2012-01-15T14:00:00.001+02:00

Eins og dyggir lesendur mínir vita þá tók sonurinn upp á því að fara í golf í skólanum á haustönninni. Auðvitað langaði hann í sínar eigin golfkylfur. Getur nokkur láð honum það? Einhverjir skólafélagarnir eiga jú sitt eigið golfsett. Ég samdi því við hann. Ef hann væri duglegur að mæta og ef hann myndi skrá sig í golf á vorönninni, þá fengi hann sitt eigið golfsett.

Hann var duglegur að mæta alla síðustu önn. Er víst mjög áhugasamur, eftir því sem golfkennarinn segir. Og svo skráði hann sig í golf þegar skólinn hófst að loknu jólafríi.

Skilyrði uppfyllt.

Í gær kom því að skuldadögum.

Við Gulla fórum með hann í búð sem selur golfsett fyrir krakka og keyptum eitt. Sonurinn var himinlifandi, verður að segjast. Áðan skutumst við svo út í garð, milli skúra, og hann sýndi okkur nokkur högg.

Auðvitað var myndavélin með í för.

Fyrst þarf að halda á settinu út á völl...

... svo stilla því upp, ná í kúlur og svoleiðis.

Því næst koma kúlunni fyrir á réttan stað.

Draga djúpt andann. Taka þann tíma sem þarf.

Sveifla kylfunni langt upp fyrir haus...

... og láta vaða!

Bensínstöð í Afríku

2012-01-05T18:01:00.001+02:00

Var að skoða myndir sem ég tók á sl. ári og rakst á meðfylgjandi mynd frá ferð okkar í gegnum Sambíu. Þarna voru við búin að aka eitthvað yfir 500 km án þess að sjá bensínstöð og eitthvað á annað hundrað km í þá næstu. Sem betur fer vorum við tilbúin fyrir svona nokkuð.

Rigning í Lílongve

2011-12-28T18:47:00.002+02:00

Þá er regntíminn greinilega kominn. Svona var veðrið á jóladag:

Hvað gerðirðu í gær?

2011-12-26T13:53:00.001+02:00

Skrapp með frúnni áðan í matvörubúðina. Eigum von á matargestum í kvöld og aðeins þurfti að bæta á búrið.

Náunginn sem vigtar ávexti og grænmeti í búðinni spurði mig hvernig jólin hefðu verið.

,,Jú, ágæt, þakka þér fyrir,'' svaraði ég. ,,En þín jól?"

Náunginn hristi höfuðið og andvarpaði: ,,Ekki góð."

,,Nú?"

,,Mig vantar peninga," var svarið, ,,ef maður á peninga, þá er allt miklu betra."

Við ræddum aðeins hvort peningar væru virkilega svarið við öllu. Að lokum sagði hann: ,,Allt er á leiðinni fjandans til."

Ég var forvitinn hvað hann ætti við.

,,Jú, heimsendir nálgast. Allir spádómar Biblíunnar eru að rætast. Bráðum kemur heimsendir."

Þegar þarna var komið sögu var allt grænmeti vigtað, svo ég þakkaði pent fyrir og hélt áfram að versla. Heimsendir kemur varla í dag.

Svo kom að því að borga. Mjög almennileg afgreiðslustúlka spurði mig hvernig jólin hefðu verið. Þegar ég hafði sagt henni það kom næsta spurning:

,,Fórstu í messu í gær?"

Ekki gat ég svarað því með jái. Og fann vandlætingarstrauma frá þessari annars vinalegu stúlku.

Á leiðinni út í bíl velti ég því fyrir mér hvort hún hefði haldið að hefði farið í kirkju og því væri þetta gott umræðuefni, eða hvort augljóst væri að ég hefði ekki farið og því væri ráð að reyna að bjarga villuráfandi sauði.

Ætli seinni valkosturinn sé ekki líklegri.

Aðfangadagur; kominn og farinn

2011-12-25T16:10:00.002+02:00

Jóladagur runninn upp hér í Lílongve. Þrjátíu-og-eitthvað stiga hiti og allir taka lífinu með ró. Rúnar Atli dundar sér í dótinu sínu, Tinna Rut og ég sitja úti bak við hús, hundurinn liggur undir borði og hrýtur, Dagmar Ýr prjónar og Gulla farin að stússast í eldhúsinu. Kötturinn... veit ekki hvað hann er að gera, en hænurnar vappa um garðinn.

Gærdagurinn var fínn, eins og við var að búast. Fyrri hluti hans fór í snatt, því ýmislegt þurfti að útrétta, svona eins og gengur og gerist. Svo var ýmislegt smálegt sem þurfti að klára. Síðast jólaskrautið þurfti að komast upp. Dútl við smákökur þurfti að klára og ýmislegt í þeim dúr.

Smákökur, já. Ég bakaði eina tegund, súkkulaðibitasmákökur, Tinna Rut og Gulla tóku piparkökur saman og Dagmar Ýr bakaði mömmukökur. Aðalmálið var auðvitað að leyfa Rúnari Atla að taka þátt í smákökubakstri, en svo æxluðust mál þannig að hann var alltaf upptekinn við eitthvað annað og tók því minnstan þátt í kökubakstrinum.

Svo var það piparkökuhúsið.

Æ, nei, ég held ég sleppi því að segja frá því. Skemmst er frá að segja að það mistókst. Allhrapalega.

Og ekki orð um það meir.

Jólin voru hefðbundin, ja, svona eins og hægt er þegar úti er hásumar og yfir þrjátíu stiga hiti. Jólafötin okkar Rúnars Atla voru t.d. ekki hefðbundin. Báðir vorum við í stuttbuxum og stuttermaskyrtu. Ætli við höfum ekki öll verið berfætt. Held það bara.

Jólasteikin var þó hefðbundin. Við fundum nefnilega svínahamborgarahrygg hér í búð um daginn. Hann smakkaðist vel. Við sáum úti við, en bak við hús erum við með ágætissvæði með matarborði og þar er líka sófasett og grillaðstaða. Þar er yfirleitt svalur vindblær um kvöldmatarleytið og því þægilegt að sitja þar úti og borða.

Ætli sé ekki við hæfi að fyrsta myndin hér sýni uppvöskunarliðið?

Við Dagmar Ýr vorum upptekin við ýmislegt annað mikilvægt, he-humm.

Heyrðu, svo gerðist reyndar merkilegur atburður seinnipartinn í gær. Algjörlega óundirbúinn.

Rúnar Atli missti tönn. Önnur tönnin sem fer þegar hann er að þurrka sér eftir sturtuferð. Ekki veit ég hvernig honum tekst að flækja handklæðinu utan um tönn, en hann hefur nú gert þetta tvisvar. Auðvitað var tekin mynd í tilefni atburðarins.

Þegar hann fór í háttinn um kvöldið, þá átti hann í miklu sálarstríði. Átti hann að setja tönnina undir koddann og fá 500 malavíska kvaka fyrir tönnina, eða átti hann að eiga hana sjálfur og fórna peningunum? Hann ákvað að halda þessari tönn og er því ekki 500 kvökum ríkari í dag. En er sáttur.

Jólatréið var óhefðbundið þetta árið. Við vorum aðeins of sein að kaupa okkur jólatré og voru þau búin þegar til átti að taka. Því skreyttum við bara í kringum arininn, sem við notum aldrei til að kveikja eld í, og skelltum pökkunum inn í arininn. Kom bara vel út.

Hér er myndin sem alltaf er tekin: Börnin hjá „tréinu“ og pökkunum. Takið eftir, öll eru berfætt.

Í bakgrunni sjást marglitir miðar upp á vegg. Á þeim stendur gleðileg jól á margvíslegustu tungumálum. Veggurinn setur skemmtilegan svip á stofuna.

Eins og hefð er fyrir, þá sá Rúnar Atli um að sækja pakka, lesa á þá, og útdeila til viðeigandi fjölskyldumeðlims. Hann hefur sjóast í þessu í gegnum tíðina og er orðinn glúrinn við að dreifa gjöfunum, þ.a. sá sami sé ekki að opna marga í röð. Ja, reyndar gildir sú regla ekki alveg um hann sjálfan, en ástæðan er jú sú að hann fær megnið af gjöfunum og þarf því stundum að taka upp nokkra í röð.

En hér er guttinn að finna fyrsta pakkann. Ég held meira að segja að þetta sé pakki handa föður hans.

En eins og segir í einhverjum söngtexta, þá var gleðin við völd hjá okkur í gær. Hér er Rúnar Atli spenntur við að opna einn pakka. Auðvitað var hann ánægður með innihaldið. Hvað annað?

Eitthvað hefur stundum gengið brösulega hjá okkur Gullu að láta heimilisbókhaldið ganga upp í lok mánaðar. Því fékk ég þá snilldarhugmynd að gefa henni reiknivél. Héðan í frá mun bókhaldið sko ganga upp. Ekki spurning.

Ein besta gjöfin hennar Tinnu Rutar kom frá systur hennar. Nestisbox og -brúsi merkt bíómyndinni Martröðin fyrir jólin (e. The nightmare before Christmas). Þessi ungdómur er bara ekki alveg í lagi...

Úr Eyjabakkanum komu tvær syrpur. Kátína yfir þeim. Fótboltasokkarnir voru líka vel þegnir, þótt engin sé mynd af þeim.

„Bíddu, hvað er að þessu liði? Bíómynd handa mér sem var búin til þegar pabbi og mamma voru enn táningar.“ Þetta virtust fyrstu viðbrögð Rúnars Atla þegar hann fékk fyrstu myndina um ferðalög Griswald fjölskyldunnar. Honum þykir jólamyndin með skemmtilegri myndum, en eitthvað virtist hann efins um gæði þessarar.

„Hver fær næsta pakka?“ Vandasamt val.

Að lokum er hér ein mynd af Rúnari Atla í jólagjöfinni frá ömmu sinni. Keppnistreyja UMF Grundarfjarðar. Fer honum vel. Enda númer 10, alveg eins og Messi!

Allir fóru sofa í gærkvöldi, þreyttir en sáttir.

Kvöldið var skemmtilegt, þótt á nýjum stað væri. Það undarlegasta var þegar nágrannar okkar tóku upp á því að skjóta upp flugeldum. Það hef ég aldrei vitað neins staðar á aðfangadagskvöldi. Hundurinn okkar var ekki sáttur og kom fljúgandi inn í stofu, hríðskjálfandi. Þetta er annars útihundur, sem aldrei fær að koma inn, en við sáum aumur á honum í gær útaf þessum hávaða. Flugeldahernaðurinn stóð þó ekki yfir lengi.

Svo má ekki gleyma að minnast á flotta gjöf sem við Gulla fengum frá dætrum okkar. Myndaalbúm með hinum og þessum myndum úr okkar lífi. Þær eyddu þónokkrum tíma í að finna myndir og skanna inn og síðan létu þær gera flotta bók úr þessu hjá Odda. Alveg meiriháttar flott gjöf, sem kom foreldrunum mjög á óvart.

Skemmtilegt aðfangadagskvöld þetta árið.

Feðgin

2011-12-21T22:57:00.001+02:00

Í gær skellti fjölskyldan sér á veitingastað. Þá var þessi mynd tekin af mér og Dagmar Ýri. Sjö ára myndasmiður stóð sig vel þar.

Skriffinnskan endalausa

2011-12-21T16:55:00.000+02:00

Nú reiknast mér til að við séum búin að eiga heima í Malaví í ríflega fjóra mánuði. Allan þann tíma höfum við staðið í stappi við að skrá bílinn okkar. Bílinn komum við með frá Namibíu og reiknuðum ekki með neinu veseni við þetta. En, þetta hefur reynst vera sagan endalausa. Alltaf eitthvað nýtt sem þarf að gera, alltaf nýtt eyðublað sem þarf, og ég veit ekki hvað og hvað. Líklega hefur pirrað mig mest hvað erfitt hefur reynst að fá upplýsingar um ferlið fyrirfram. Oft virðist viðhorfið hér vera á þann veg að ef ekki er spurt nákvæmlega um hlutinn þá þurfi ekki að segja frá honum. Reyndar lendir maður líka í þessu í Namibíu, en hér virðist þetta útbreiddari siður.

En í gær gerðist hið ótrúlega: Bíllinn komst á malavískar númeraplötur! Og kerran okkar líka.

Ekki er verra að hafa fengið flott númer.

Í dag verður svo gengið frá tryggingu og þá er allt í höfn.

Eftir rúmlega fjögurra mánaða stapp.

Skiptir stærðin máli?

2011-12-21T12:16:00.000+02:00

Þá eru fyrstu eggin komin. Loksins eru hænurnar farnar að skilja til hvers er ætlast af þeim.

En spurningin er þó: skiptir stærðin máli?

Hér á myndinni eru fimm egg frá okkar hænum og eitt búðarkeypt egg.

Okkar egg eru nú ósköp lítil, ekki satt?

Við erum nú ekki miklir bændur og vitum lítið hvað við erum að gera í þessu blessaða dýrahaldi. Mér finnst ekki ólíklegt að eggin stækki eftir því sem hænurnar eldast.

Kemur í ljós.

Silfur-hvað?

2011-12-14T17:16:00.000+02:00

Tuttugu og fimm ár eru langur tími.

Aldarfjórðungur.

Ríflega helmingur af minni ævi. Svona nokkurn veginn 53%.

Silfur, segja þeir sem þekkja til.

Silfurbrúðkaup.

Já, í dag eru 25 ár síðan við Gulla giftumst.

Mér finnst nú ekkert svo rosalega langt síðan. Einhvern veginn finnst mér að talningin hljóti eitthvað að vera vitlaus hjá okkur. En svo er víst ekki. 2011 mínus 1986 gera víst 25.

Ég man að einhver spurði okkur í kringum brúðkaupsdaginn: Og hvenær kemur svo barnið?

Gulla hlyti auðvitað að vera ófrísk úr því við vorum að taka upp á þessu. Ég 21 árs, alveg að verða 22 og hún 19 ára. Nei, ekkert barn á leiðinni. Það kom ríflega einu og hálfu ári síðar.

Skondið er til þess að hugsa að eldri dóttirin er í dag 23 ára og sú yngri 19. Á þeim aldri sem við vorum þegar við giftum okkur.

Eftir því sem ég best veit eru þær ekkert á þeim buxunum að gifta sig á næstunni.

En það er skemmtilegt að kíkja á moggann frá 14. desember 1986 og sjá hvað var helst í fréttum (á bls. 2, því þá voru bara erlendar fréttir á forsíðu):

Mæðrastyrksnefnd: Ástandið síst betra en í fyrra
Mælingar sýna fleiri gos undir jöklinum
Fjárlög samþykkt til þriðju umræðu

Hefur nokkuð breyst?

Veit það svei mér þá ekki. Þetta gæti vel verið úr mogganum í dag.

Stundum velti ég því fyrir mér hvernig okkur hefur tekist að vera gift svona lengi. Ekki síst þegar ég les fréttir af hjónaböndum fræga fólksins, sem oftar en ekki telja endingartíma í mánuðum. Ég veit svei mér ekki svarið. En mér virðist þó að oftast líði okkur Gullu vel saman. Þyki gott að vita af hvort öðru nálægt.

Hvað ætlum við svo að gera til hátíðarbrigða?

Ekkert voðalega mikið. Við skellum okkur líklega út að borða í kvöld, en lítið annað er planað. Guttinn verður auðvitað í eftirdragi. Ekki þýðir að skilja hann eftir útundan. Við höfum sjaldan haldið mikið upp á daginn. Fórum á súperflott og rándýrt gistihús í eyðimörkinni í Namibíu fyrir fimm árum. Ætli við gerum ekki eitthvað flott á perlubrúðkaupinu.

En dæturnar tvær eru á leiðinni til okkar, sitja núna á flugvelli í Lundúnum, og það verður besta gjöfin að öll fjölskyldan verður saman um jólin.

Úff, manni verður nú hálfóglatt af væmninni...

En, þetta er samt satt.

Gulla, skál fyrir 25 árunum okkar! Megi þau verða mörg til viðbótar.

Fjölhæf frúin í starfsnámi

2011-12-12T21:23:00.001+02:00

Fyrir einhverjum vikum komum við á stað þar sem konur nokkrar voru að mala maísbaunir. Gulla fékk að prófa við mikla kátínu nærstaddra. Hún bar sig nú þokkalega að við þetta, en ég veit ekki hvort hún myndi endast í djobbinu dag eftir dag.

Lífið er ljúft

2011-12-12T19:31:00.001+02:00

Hvað er betra en að slaka á í jólafríinu með paddann hennar mömmu sinnar á grjónapúða systur sinnar?

Æ, já, lífið er ljúft.

Kominn aftur til Lílongve

2011-12-11T17:01:00.001+02:00

Kominn aftur heim til Lílongve. Skemmtilegri ferð til Namibíu lokið. Þangað er alltaf gaman að koma.

En, sem sagt kominn heim á nýjan leik. Það var gaman að hitta Gullu og Rúnar Atla á ný.

Nú vantar bara dæturnar. Og það styttist í þær. Akkúrat þegar ég skrifa þetta, þá situr Tinna Rut á flugvellinum í Vancouver. Búin með fyrsta áfangann á ferðalaginu sínu. Á morgun lendir hún í Keflavík. Gistir á Fróni í tvær nætur og síðan halda systurnar saman í Afríkuferð. Á fimmtudag lenda þær hér hjá okkur.

Þá verður gaman!

Gripinn ,,glóðvolgur''

2011-12-10T20:40:00.001+02:00

Lentur í Jóhannesarborg á leiðinni til Lílongve. Þarf að gista hér eina nótt, því flug til Lílongve eru ekki mörg á hverjum degi.

Ég þarf því formlega að fara inn í Suður-Afríku, með tilheyrandi innflytjendaeftirliti. Yfirleitt gengur það smurt fyrir sig. Einn af kostum þess að vera með íslenskt vegabréf er að hægt er að fara til mjög margra landa án vegabréfsáritunar.

Rétt áður en kemur að manni, þá þarf maður að horfa í myndavél sem á einhvern snilldarhátt mælir hitastig húðarinnar á viðkomandi. Komu þeir með þetta fyrir nokkrum árum þegar allir voru skíthræddir við svína- eða fuglaflensu. Þetta tekur augnablik og fólk rennur framhjá þessari myndavél. Fær grænt ljós í bókstaflegri merkingu. Þeir sem sjá um myndavélina virðast frekar leiðir. Enda lítið að gerast.

Þar til kom að mér!

Fór ekki bévítans vélin að blikka rauðu ljósi. Ég bölvaði klaufaskapnum í sjálfum mér að geta ekki staðið kjurr, en það þarf maður að gera. Reyni því að vera grafkyrr, en alltaf blikkar rautt.

Nú voru góð ráð dýr. Átti ég að vera svellkaldur og labba til næsta innflytjendaeftirlitsfulltrúa? Í því sem svona hugsanir þjóta um kollinn á mér, þá lifnar allt í einu yfir verðinum sem glápir á myndavélina. Hann kallar á stúlku sem kemur til mín, segir mér að véli mæli líkamshita minn 37,85 gráður. Því þurfi ég að tala við hjúkkuna á vakt.

Fyrst fékk ég þau að fá stimpilinn í vegabréfið, en síðan var ég leiddur eins og glæpamaður í öfuga átt við alla hina.

Skemmtilegt.

Ég hafði þá tilfinningu að allir væru að stinga saman nefjum og velta því fyrir sér hvað þessi vafasamlega útlítandi náungi hefði til saka unnið.

Ég hitti hjúkkuna. Sagði henni að ég hefði verið í rótarfyllingu hjá tannlækninum mínum í Windhoek fyrr í dag. Sem var satt.

Þess vegna ertu svona bólginn á vinstri kinninni? spurði hún.

Sjálfsagt leit ég út fyrir að hafa lent í slagsmálum og með nokkra daga skeggbrodda til að kóróna allt.

Hjúkkan stakk hitamæli í eyrað á mér. 37,5 var útkoman þar.

Svo þakkaði hún fyrir og bað mig að fara vel með mig í kvöld.

Það ætla ég að gera.

Jólalegt í Jóhannesarborg

2011-12-04T13:28:00.001+02:00

Sit nú á flugvellinum í Jóhannesarborg.

Uppáhaldsflugvellinum mínum. Drekk kaffi mokka, maula smáköku og spjalla við eiginkonuna á feisbúkk.

Hér óma jólalög úr hátölurum flugstöðvarinnar.

Hér er ein mynd úr komusalnum. Risastórt jólatré þar.

Svei mér þá ef ég fer ekki að komast í jólaskap.

Hávaðasamir ferðalangar

2011-12-04T08:20:00.001+02:00

Að mínu mati er ég frekar umburðalyndur.

Eins og flestir hef ég þó mína fordóma. Reyni þó eftir fremsta megni að halda þeim fyrir sjálfan mig og umgangast alla eins. Annarra er að dæma hvernig það gengur.

Þó eru einir fordómar mínir sem mér reynist erfitt að hemja. Þetta eru fordómar gagnvart Bandaríkjamönnum á ferðalögum. Fæ ég iðulega ónotatilfinningu þegar ég heyri í Bandaríkjamönnum nálægt mér á flugvöllum.

Á ferðalögum lendi ég oft í því að spjalla við samferðafólk mitt um daginn og veginn. Held ég rómi mínum þá frekar lágum, þ.a. viðmælandinn heyri í mér og kannski heyra einhverjir sem nálægt standa samtalið, ef þeir hafa áhuga.

Bandaríkjamenn, almennt, haga sér öðrum vísi. Einhverra hluta vegna er þeim nauðsynlegt að allir innan 50 metra radíuss, að lágmarki, heyri allt sem þeir hafa að segja. Ég gæti því núna sagt ykkur allt sem skiptir máli um bandarískan trúboða og hans fjölskyldu, en þau hafa búið í Malaví í tvö ár. Bróðir konunnar rekur þjónustufyrirtæki í Bandaríkjunum og eiginmaðurinn vann fyrir hann á árum áður. Fyrirtæki bróðurins gengur ágætlega, þótt tæpt hafi staðið eftir fjármálakrísuna 2008. Ég get sagt ykkur ýmislegt sem þetta fólk upplifði á stúdentagörðunum í háskóla í Missouri fylki í Bandaríkjunum. Að þau hafa svolitlar áhyggjur af uppeldi barnanna sinna í Malaví, og nú eru þau að fara til Bandaríkjanna í frí í þrjár vikur. Faðir konunnar flýgur mikið með Delta flugfélaginu og þykir það besta flugfélag í heimi. Bróðir eiginmannsins þarf mikið að ferðast í vinnunni og hann er algjörlega sammála þessu um Delta flugfélagið.

Úff, og á milli mín og þessa fólks stóðu líklega um 10 manns.

Svo voru aðrir Bandaríkjamenn sem eru að flytja fyrir fullt og allt frá Malaví eftir fimm ára veru. Þeirra fjölskyldur í Bandaríkjunum ....

... æ-nei, ég hlífi ykkur við þeirra sögu.

Horft á heiminn úr lofti

2011-12-03T20:03:00.001+02:00

Í dag átti ég ágætt tækifæri að horfa úr lofti á tvö lönd. Malaví, annars vegar, og S-Afríku, hins vegar. Ég flaug reyndar yfir Simbabve líka, en var ekkert að glápa út um gluggann þá.

Malaví er eitt af þéttbýlustu löndum í heimi. Ef vötn eru dregin frá, þá búa tæplega 16 milljónir manna á rúmlega 94 þúsund ferkílómetrum. Níu þúsund færri ferkílómetrar en Ísland. Margfalt fleira fólk. En það svæði sem ég sá út um gluggann í dag (flugleiðin milli Lílongve og Blantyre) var ekki þéttbýlt. Fjalllent og ekki mikið af íbúum og ekki mikið af ökrum.

Akrarnir í Malaví eru frekar litlir, enda einstaklingar sem plægja þá með eigin vinnuafli. Engir traktorar og engir uxar sem draga plóga. Nei, tvær, þrjár manneskjur sem rífa upp jörðina með einhverju áhaldi sem ég veit ekki hvað heitir á íslensku. Handplógur, kannski?

Þá voru nú akrarnir öðrum vísi nálægt Jóhannesarborg. Stærðarinnar flæmi. Það sem ég tek alltaf eftir þegar ég flýg þarna yfir er hversu margir akranna þar eru kringlóttir. Eins og einhver hafi tekið risastóran sirkil og teiknað heilmikið af kringlóttum ökrum. Þeir eru misstórir, þeir stærstu hljóta að vera með radíus á annað hundrað metra. Reyndar er erfitt að meta þetta úr lofti. Lögunin er til komin vegna vökvunarkerfisins. Frá miðju hringsins er sett upp vatnsrör á hjólum sem nær út að jaðri hringsins. Einhver mótor sér svo til þess að rörið fer hring eftir hring þegar er vökvað. Nokkuð sniðugt kerfi, sem ég hef líka séð sumstaðar í Namibíu.

Í Malaví eru áveitukerfi fátíð. Þar treysta menn á rigninguna, þ.e.a.s. guð og lukkuna. Stundum er lukkan hliðholl, stundum ekki. Þessa dagana liggja menn á bæn og biðja þess að rigningartímabilið hefjist. Ef það gerist ekki bráðum, þá verður lítill matur til á næsta ári.

Jólaboðskapur

2011-12-03T19:33:00.001+02:00

Jæja, þá er ég búinn að horfa á Love actually. Einhvern veginn er orðinn fastur punktur hjá mér á aðventunni að horfa á þessa mynd. Er með hana á ipodinum mínum og horfði á hana í flugvélinni til Jóhannesarborgar.

Mjúkur karlmaður.

Margar af smásögunum í þessari mynd finnast mér skemmtilegar. Sumar þó síður, en engin skemmir myndina.

Boðskapur myndarinnar er fyrst og fremst að á jólunum eigi maður að segja sannleikann, láta allt flakka, þótt maður sé skíthræddur við það. Og að þeir sem heyra sannleikann eigi ekki að erfa það við mann.

Ég man nú ekki eftir þessum boðskap í kringum íslensk jól. Allir eiga að vera góðir og svoleiðis, en að menn eigi að segja sannleikann á þessum tíma frekar en öðrum... nei, ég man ekki til þess.

Kannski er þetta eitthvað sem við ættum að taka upp?

Ferðalagið mjakast

2011-12-03T17:53:00.001+02:00

Það hafðist að komast til Jóhannesarborgar. Ég fékk brottfararspjald á elleftu stundu í Blantyre, en vélin var full útúr dyrum. Við vorum nokkur sem lentum á biðlista, en allir komust með. Einni fjögurra manna fjölskyldu var sagt að þrjú sæti væru laus: „Hvert ykkar ætlar að verða eftir?“

Svo bætti starfsmaður flugfélagsins snöggt við: „Bara að grínast! Þið komist öll með.“

Hefðu ekki einhverjir sprungið? Nokkuð hugaður náungi að koma með svona brandara. Kannski er hann bara svona einfaldur að fatta ekki að mörgum þætti svona spaug ekki mjög spaugilegt.

En, ég komst sem sagt til Jóhannesarborgar. Það tók mig smástund að finna einhvern á flugvellinum sem þekkti mín mál, en það tókst á endanum. Núna sit ég á litlu gistiheimili ekki langt frá vellinum. Gistihús Petru heitir það. Lítið en huggulegt.

Þeir stórgræða á vandræðum Air Malaví, eigendur þessa gistihúss. Allt upp í þrjátíu gestir í einu hafa gist hér strandaglópar. Hér er mér sagt að Air Malaví komist ekki í gang með millilandaflug fyrr en í janúar.

Flugfélagið hlýtur að tapa formúu á þessu. Og svo er það algjörlega rúið trausti. Það er auðvitað það versta.

Hér verð ég til ellefu í fyrramálið. Þá held ég út á flugvöll og flýg til Windhoek.

Ég hlakka til.

Spenna á flugvelli

2011-12-03T11:00:00.001+02:00

Er nú kominn til Blantyre í fyrsta sinn. Ja, allavegana kominn á flugvöllinn þar. Hér er ég búinn að sitja í þrjá tíma. Góður tveir og hálfur tími eftir.

Ég vona í það minnsta að biðin verði ekki lengri.

En ýmislegt getur enn gerst.

Þegar ég tékkaði mig inn áðan var mér tjáð að vélin væri full. En, sem greiðasemi við Air Malaví væri ég þó efstur á biðlistanum.

Maður er þó í fyrsta sæti einhvers staðar.

Nú er bara að bíða og sjá.

Eintómt vesen

2011-11-30T18:29:00.001+02:00

Æ, það ríður ekki við einteyming hér í Malaví.

Í næstu viku verð ég í Namibíu. Þarf að skoða það allra síðasta sem íslenskir skattgreiðendur aðstoða Namibíumenn við. Síðustu sex vatnsveiturnar hjá Himbaættbálkinum í norður-Namibíu.

Þetta verður örugglega skemmtileg ferð. Ég hef jú eytt níu árum ævi minnar í Namibíu og mér finnst ég alltaf vera að koma heim þegar ég lendi á flugvellinum í Windhoek. Áreiðanlega fæ ég þá tilfinningu líka í þetta sinn.

Ég átti að fara héðan á sunnudaginn kemur, flug með Air Malaví klukkan níu að morgni, millilenda í Jóhannesarborg, bíða þar í smátíma og svo flug áfram til Windhoek.

En nú er komið babb í bátinn.

Air Malaví á eina flugvél fyrir millilandaflug. Er reyndar leiguvél að ég held. Sú er búin að sitja á jörðu niðri í rúma viku. Ekki er alveg á hreinu hvers vegna, einhver viðhaldsspurning að mér skilst. En, á morgun, 1. desember, átti hún að fara af stað aftur. Fyrr í dag fékk ég hins vegar símtal frá ferðaskrifstofunni minni þar sem mér var tjáð að vélin yrði ekki komin aftur í gagnið á sunnudag.

Því þarf ég núna að vakna eldsnemma á laugardaginn og fljúga klukkan sjö að morgni til Blantyre, sem er hin stóra borgin í Malaví. Fimmtíu mínútna flug, eða svo. Síðan þarf ég að hanga á þeim flugvelli, sem er víst ekkert mjög heimsborgarlegur, í nálega sex klukkutíma og fljúga síðan til Jóhannesarborgar með Flugleiðum Suður-Afríkumanna. Treðst inn á hótel, á kostnað Air Malaví vel að merkja, og þarf að vera þar eitthvað fram yfir hádegi á sunnudag.

Ekki mjög spennandi að þurfa að bæta degi við ferðalagið. Ef ég kæmist alla leið til Windhoek væri mér sama, en að hanga í Jóhannesarborg þykir mér ekki skemmtileg tilhugsun.

Einhvern vegist virðist óhamingju Malaví verða allt að vopni um þessar mundir.

Öryggið ekki alveg á oddinum

2011-11-26T23:09:00.000+02:00

Ýmislegt í Malaví er ekki eins og á Íslandi. T.d. er frágangur af ýmsu tagi frekar lakari hér en heima á Fróni. Yfirleitt skiptir þetta nú ekki máli, en þegar kemur að rafmagni þá er mér stundum um og ó.

Hér lafa rafmagnsleiðslur þvers og kruss um húsið okkar. Ljósastæði lafa á vírunum og aukainnstungur eru búnar til eftir behag. Ekki má gleyma öllum innileiðslunum sem eru utandyra.

Nei, stundum finnst mér furðulegt að húsið skuli ekki löngu vera búið að fuðra upp.

Svo eru stöðugar rafmagnstruflanir ekki til að róa mann. Því þegar rafmagnið kemur á eftir hlé, þá kemur oft „rafmagnshögg“ sem er mun öflugra en straumurinn er venjulega og á það til að skemma rafmagnstæki.

Svo virðist ekki vera til einn einasti útlærði rafvirki í landinu. Allir sem gefa sig út fyrir að laga rafmagnsvandamál virðast almuligmenn, sem gera við allt sem gera þarf við. Og árangurinn er misjafn.

Það nýjasta var vandamál með þvottavélina okkar. Slökknaði bara á henni, en með því að slá hressilega á klóna í innstungunni þá hrökk hún í gang á nýjan leik.

Í smástund.

Svo bara hætti þvottavélin að virka.

Ég tók mig til í morgun að skoða þetta. Fljótlega beindist athygli mín að klónni. Gekk mér illa að ná henni úr. Var eins og límd. Tókst þó að lokum með hjálp „leðurmannsins“ míns.

Ekki mætti mér fögur sjón.

Er nokkur furða að mig undri að kofinn sé ekki búinn að fuðra upp?

Keypti mér nýja kló. S-afríska, því bresku klærnar sem seldar eru hér eru handónýtar eftirlíkingar. Og nú er þvottavélin farin að þvo á nýjan leik.

Þá er bara spurningin hvernig maður tekur á vatnsleysinu...?

Flogist á við fiðurfé

2011-11-26T17:33:00.001+02:00

Nú fara hænsnin hennar Gullu út á hverjum degi. Garðyrkjumaðurinn okkar, Fillimon, spurði mig hvort hann ætti að setja þau inn áður en hann færi heim. Mér þótti það hinn mesti óþarfi. Einn dag um daginn sáum við Gulla og Rúnar Atli nefnilega um að gera þetta og gekk vel.

Þegar fór að rökkva fórum við Rúnar Atli út til að koma hænsnunum inn. Fengum vörðinn með okkur í lið. Hundurinn og kötturinn fylgdust líka með atganginum. En, ekki tókst nú betur til en svo að þrjár af fimmtán afvegaleiddust og hittu ekki á réttar dyr.

Fylgdi þessu ævintýri greinilega mikið hugarangur, því tvær hænur tókust á háaloft við að reyna að sleppa frá okkur. Fór þetta þannig að króa þurfti hverja af fyrir sig og tvær þurfti að handsama. Sú þriðja sá sitt óvænna og fór fríviljug inn.

Rúnari Atla þótti þetta gaman. Ekki síst vegna þess að hann fékk að halda á tveimur.

Snúllu líst ekkert á þetta. Líklega abbó.

Hér er drengur orðinn alvanur og ánægður með sjálfan sig. Snúlla niðurbeygð í baksýn.

Eitt lærðum við af þessu. Það er auðveldara að reka stærri hænsnahóp heldur en minni.

Svo lærir sem lifir.

30 ár eru langur tími

2011-11-25T18:13:00.001+02:00

Í dag eru 30 ár síðan karl faðir minn lést.

Það er langur tími.

Þá var ég 16 ára. Ekki mjög gamall. Ég man mér þóttu fréttirnar óraunverulegar og einhvern tíma tók fyrir þær að síast þannig inn að ég skildi þær.

En 30 ár eru langur tími.

Í dag man ég ekki hvernig rödd pabba var. Það finnst mér leiðinlegt. Þá voru ekki upptökuvélar á hverju strái eins og í dag. Því verður maður að treysta á minningarnar og þær verða auðvitað gloppóttar með tímanum. Oft tengjast minningarnar ljósmyndum og mig grunar að smátt og smátt breytist minningarnar á þann hátt að maður fari að búa til einhvern viðburð í kringum myndina. Sérstaklega þegar maður var mjög ungur sjálfur.

Hér erum við feðgarnir á góðri stundu. Á sólríkum vetrardegi á Snæfellsnesinu.

Stundum velti ég fyrir mér hvað honum hefði þótt um líf mitt. Ég ímynda mér að honum hefði þótt það forvitnilegt. Að sonurinn skyldi enda sem einhvers konar heimshornaflakkari. Ég hef nefnilega þá tilfinningu að hann hafi haft ævintýraþrá, þótt ég svosum viti það ekki. Ég hef síðar á ævinni áttað mig á því að ég þekki pabba ekki mjög vel. Ekki sem einstakling. Þekki hann auðvitað sem föður, en veit ekki hvað honum þótti skemmtilegt, hvað honum þótti fyndið, hvað fór í taugarnar á honum. Og þar fram eftir götunum.

En mig grunar að í honum hafi blundað ævintýraþrá.

Einhvern tímann á sjötta áratug síðustu aldar fór hann til Bandaríkjanna í boði Catepillar-verksmiðjanna. Sagan segir að hann hafi þótt það flinkur á vinnuvélar að honum hafi staðið til boða starf í Bandaríkjunum. Ekkert varð þó af því.

Kannski eins gott, því allt eins er líklegt að ég hefði aldrei fæðst ef hann hefði flutt þangað.

Ung sál og Rocky 4

2011-11-20T11:33:00.001+02:00

Undanfarið hefur ein sjónvarpsstöð hér farið í gegnum Rocky-myndirnar. Sá ég um daginn fyrstu myndina og skemmti mér vel yfir henni. Ekki er ég frá því að hún sé besta myndin, ekki síst vegna endisins. Í gær rákum við augun í að sýna átti fjórðu myndina, þessa þar sem Dolph Lundgren leikur sovéska boxmaskínu sem enginn mannlegur máttur getur stöðvað. Ákváðum við að gera fjölskyldukvöld úr þessu: bíómynd og popp og kósí fílingur í sófanum. Rúnar Atli hefur aldrei séð Rocky mynd áður og þótti spennandi tilhugsun að sjá mynd um hnefaleika.

Svo byrjaði myndin og frekar snemma deyr einn vinur Rockys í hringnum eftir þung högg frá þeim sovétska. Vitum við ekki fyrr en Rúnar Atli rekur upp þetta skaðræðisóp og fer að hágráta. Drengur var bara óhuggandi. Við skildum ekki neitt í neinu og reyndum að fá uppúr honum hvort, og þá hvar, hann væri slasaður.

Loks nær hann að stynja upp: ,,Þetta er svo sorgleg mynd!''

Það var nefnilega það. Saklausri og ungri sál ofbauð óréttlætið sem hún varð þarna vitni að.

En gráturinn rénaði að lokum og myndin var tekin í sátt.

Útsýnið af skrifstofunni

2011-11-17T21:10:00.001+02:00

Er þessa vikuna í Mangochi við strendur Malaví-vatns. Útsýnið af „skrifstofunni” er flott, ekki satt?

Fjölþjóðlegur skóli

2011-11-16T07:24:00.001+02:00

Í hádeginu sl. mánudag fór ég í heimsókn í bekkinn hans Rúnars Atla. Tilefnið var að bekkurinn hans var búinn með arkitektarþemað og var foreldrum kynnt nýtt þema, en það er um mat. Foreldrarnir áttu því að koma með einhvern rétt með sér. Krakkarnir eiga núna að grafast fyrir um hvaðan maturinn, sem er á þeirra borðum á hverjum degi, kemur. Mér finnst þessi kennsluaðferð skemmtileg. Það er alltaf eitthvað þema í gangi, þ.a. krakkarnir eru með eitthvað markmið að vinna að, og síðan er fléttað inn í þetta lestri, skrift og reikningi. Ég ímynda mér að skólinn verði skemmtilegri fyrir vikið. Þarna læra krakkarnir líka að vinna undir pressu, því þemað endar á ákveðnum degi og þá þarf allt að vera tilbúið. Núna eiga þau að skrifa litla bók um hvernig maturinn fer frá því að vera í sveitinni þangað til hann endar á disknum.

Í árganginum hans Rúnars Atla, sem kallast þriðja ár - samsvarar öðrum bekk heima - eru líklega nálægt 50 krakkar í þremur bekkjum. Allir voru saman að heilsa upp á foreldrana. Gaman er að sjá hversu blandaður hópurinn er. Þrír hópar eru mest áberandi, hvítir, svartir og indverskir, en svo er slæðingur af krökkum annars staðar frá. Þegar maður sér svona blandaðan hóp þá sér maður vel hvað krakkar eru allsstaðar eins. Allir spenntir að sýna foreldrunum hvað verið er að gera, allir fóru að kjafta hver við annan ef kennarinn gaf aðeins lausan tauminn o.s.frv. Að vera í svona hóp hlýtur að gefa krökkum allt aðra mynd af öðrum menningar- og trúarheimum en þegar maður er í einsleitum hóp, eins og t.d. þegar ég var í skóla.

Fínt mál.

Margt lagt á sig fyrir börnin

2011-11-13T06:07:00.000+02:00

Gulla er í foreldraráði í skólanum hans Rúnars Atla. Mætir öðru hverju á fundi vegna þessa, en annars verð ég nú lítið var við þetta stúss hennar.

Þar til á fimmtudaginn.

Þegar ég kom heim úr vinnunni þann daginn biðu mín átta kíló af maísbaunum.

„Viltu poppa, Villi minn?“

Daginn eftir var nefnilega fjáröflunarsamkunda. Verið að safna fyrir einhverju skýli til að börnin geti verið í skjóli í frímínútum. Var haldin skemmtun á einum af íþróttavöllum skólans. Þar spilaði hljómsveit, hægt var að kaupa sér ýmislegt í svanginn og svo var flugeldasýning. Heilmikið um að vera.

„Jú, jú, ég skal poppa.“

Ríflega þrír tímar fóru í poppunina. Sjálfsagt fjóra lítra af jurtaolíu þurfti. Vandamálið var þó helst að átta kíló af maísbaunum taka töluvert pláss þegar búið er að poppa þau. Því þurfti að leita nýrra hugmynda um ílát. Sem betur fer eigum við nokkra stóra plastkassa og svo endaði ég með að nota stórt kælibox undir popp þegar allt annað þraut.

Ég hef aldrei poppað svona mikið á ævinni í einu. Í dag er þetta alltaf örbylgjupopp. Minnir að einhvern tímann hafi ég poppað tvo potta fyrir mörgum árum. Þeir urðu sko gott fleiri en tveir í þetta sinn. Um tíma var ég reyndar með tvo potta á eldavélinni í einu, en svo fór að brenna við í öðrum, þannig að ég snarlega hætti með hann. Úff, en sóðaskapurinn sem fylgir svona löguðu. Gólfið varð flughált af olíunni.

Gulla gerði svo sitt. Mokaði poppinu í litla plastpoka og batt fyrir. Guð má vita hversu margir þeir urðu.

Margir.

En ég var ekki sloppinn þar. Gulla hafði náðarsamlegast boðið mig fram sem grillara á föstudagskvöldið. Ég mætti því með mína grilltöng og derhúfu með eðalsænsku ljósi undir derinu. Maður verður jú að sjá það sem maður grillar.

Við grillið stóð ég svo í tæpa þrjá klukkutíma. Ekki veit ég hvað ég grillaði mikið af kjúklingaborgurum, pylsum og kjúklingum á spjóti. En heitt var mér orðið.

Ég er ekki frá því að hafa verið með harðsperrur í gær eftir þetta.

Þrátt fyrir puð var þetta gaman. Og tíminn leið hratt. Ábyggilega safnaðist hellingur af peningum, því þarna var fullt af fólki.

Flugeldasýningin var flott. Jafnaðist ekki á við áramótasýningar á Íslandi, en hér eru flugeldar sjaldséðir. Það flottasta fannst mér var hversu áhorfendur lifðu sig inn í flugeldasýninguna. Hrifningarandköf tekin yfir hverjum einasta flugeldi og úað og æjað þegar ljósadýrðin lýsti allt upp.

Það hefði verið flott að hafa eina stóra áramótatertu að heiman.

Margt kemur út úr skápnum

2011-11-12T22:14:00.001+02:00

Stóð í stússi í morgun að koma skrifborðinu mínu í gagnið heima fyrir. Þurfti að sækja eitthvað í neðstu hillu í skáp. Þá mætir mér könguló á leið út úr skápnum.

Ég hef aldrei séð jafnstóra könguló heima hjá mér. Dæmi hver sem vill:

Fólksflutningar frá Grikklandi

2011-11-08T18:18:00.000+02:00

Fyrir mörgum árum lærði ég smávegis í lýðfræði sem hluta af einhverjum námskeiðum í háskóla. Þar man ég eftir kenningum um hverjir það væru sem leggðu helst í það ævintýri að flytjast með fjöldskylduna til útlanda og setjast þar að. Kenningarnar voru flestar á þann veg að þarna væri fólk sem hefði áræði og þor. Hefði frumkvæði og elju. Væri yfirleitt á fyrri hluta starfsævi sinnar og ætti því mörg ár eftir sem skattgreiðendur. Væri vel menntað og hefði menntast á kostnað heimalandsins. Væri yfirleitt fólk sem eftirsjá væri af.

Undanfarna daga hef ég hugsað svolítið um þetta. Í bílnum hlusta ég mikið á afrísku útgáfu BBC fréttastöðvarinnar, því helstu útvarpsstöðvar hér í Malaví senda iðulega út á tungumáli sem ég skil ekki. Það er reyndar lítið sem gefur til kynna þessa dagana að þetta sé afríkönskuseruð útgáfa af fréttum, því vandamál Evrópu taka mest af útsendingartímanum. Þar á meðal ástandið í Grikklandi.

BBC gerir mikið af því að fá fólk í því landi sem til umfjöllunar er til að taka þátt í umræðum. Þetta er auðvelt á tölvuöldinni. Ég hef undanfarið heyrt marga unga Grikki, líklega á aldrinum 25-35 ára, ræða ástandið í sínu heimalandi. Yfirleitt vel menntað fólk sem talar góða ensku. Það sem einkennir tal þeirra er gríðarlegt vonleysi. Fólk sér enga leið úr þeim vanda sem Grikkland er komið í. Einnig eru þau reið. Mikil reiði ólgar í þeim, bæði gagnvart stjórnvöldum og þeim ríku (hverjir sem það nú eru). Allir segjast vera að spá í að flytjast á brott og allir segja að flestir sínir vinir séu þegar farnir.

Ég veit auðvitað ekkert hversu dæmigert þetta fólk er fyrir unga Grikki. En, allt þetta fólk sem ég heyri í er á sama máli: Engin framtíð bíður þeirra í Grikklandi.

Ef það stendur við orð sín og flyst af landi brott, þá velti ég fyrir mér áhrifunum á Grikkland að því loknu. Í ljósi kenningana sem ég nefndi í upphafi, þá eru líkur á að fólkið sem flyst erlendis sé einmitt fólkið sem best væri fyrir Grikkland að flytti ekki.

Stóra spurningin hlýtur að vera hvernig megi halda í þetta fólk.

Pólitíkusar eiga sjálfsagt mörg moðreyks svör við svoleiðis spurningu. Ég hins vegar á ekki neitt konkret svar.

Læri í heilu á grillið

2011-11-07T23:12:00.000+02:00

Því að flytja á nýjan stað fylgir að sjálfsögðu að leita sér nýrra kunningja. Fjölskyldan, þótt skemmtileg sé, getur ekki endalaust setið ein heima með sjálfri sér. Síðasta laugardagskvöld buðum við því tveimur fjölskyldum í grillmat, en þarna var um að ræða skólafélaga Rúnars Atla og foreldra þeirra.

Kvöldið tókst vel. Ég grillaði lambalæri í heilu og kom það vel út. Malavískt lambalæri. Það var aðeins minna en ég er vanur að heiman. Rétt rúm tvö kíló að þyngd með beini og öllu. Langaði að prófa eitthvað nýtt og fann á netinu uppskrift að kryddblöndu fyrir lambalæri og einnig uppskrift að kaldri grískri sósu sem á að vera æðisleg með lambi. Sem hún var. Nýjungin fyrir okkur Gullu var að nota heilan helling af hvítlauk. Við erum yfirleitt frekar passasöm á hann, en ekki í þetta sinn. Ég saxaði niður endalausan fjölda af hvítlauksrifjum. Svo var hægt að nýta kryddjurtagarðinn hennar Gullu. Minta, kóríander, rósmarín og basílikum eru þar m.a. Ég er enn að átta mig á þessari snilld að geta labbað út í garð og náð í kryddjurtir. Alveg frábært.

Auk lærisins buðum við líka upp á tandoori-kjúklingastrimla og grillbrauð. Íslensk skúffukaka var svo í eftirrétt. Því miður var ekki hægt að bjóða upp á þeyttan rjóma með henni, því rjómi fannst hvergi í búðunum hér í síðustu viku.

Maturinn var velheppnaður, þrátt fyrir allan hvítlaukinn. Kannski einmitt vegna hans? Gæti verið.

Önnur fjölskyldan er frá Frakklandi og hin frá Simbabve. Margt fróðlegt var rætt og mikið hlegið. Alltaf er forvitnilegt að heyra reynslusögur fólks frá öðrum löndum. Kannski læt ég einhverjar frásagnir koma síðar. Sumt tekur tíma að melta.

En, þrátt fyrir að koma frá ólíkum löndum og ólíkum menningarheimum þá höfum við flest sama markmiðið. Að búa þannig í haginn fyrir börnin okkar að þau hafi það betra en foreldrarnir. Um þetta snýst líf langflestra sem við kynnumst.

Er það ekki hið besta mál?

Vísindamaður í smíðum

2011-11-07T18:00:00.000+02:00

Í morgun var foreldrum barna á þriðja ári í Bishop Mackenzie-skólanum boðið í stutta heimsókn í skólann. Undanfarnar vikur hafa krakkarnir lært um arkitektúr og náði þemað hápunkti með þessari heimsókn foreldra. Þarna sýndu þau okkur afraksturinn, en hann fólst í teikningum af byggingum sem börnin voru að reyna að sannfæra okkur um að væru góðra gjalda verð. Foreldrarnir brugðu sér nefnilega í gervi skipulagsfulltrúa og áttu að pumpa krakkana um bygginguna sína. T.d. áttum við að spurja um varnir gegn náttúruhamförum og eins hversu umhverfisvæn byggingin væri.

Þetta var svolítið gaman, fannst mér. Krakkarnir mættu í sínu fínasta pússi í skólann. Áttu að klæða sig sem arkitektar. Það er allur gangur á því hvernig þau - og foreldrarnir - halda að arkitektar líti út. Rúnar Atli fór með málband hangandi í buxnastrengnum og með penna upp úr brjóstvasanum. Hann var nú ekki alveg sannfærður að svona væri klæðnaður arkitekta, en fannst þó sennilegt að málband kæmi sér vel fyrir svoleiðis mann og auðvitað þarf arkitekt að hafa góðan penna.

Hópurinn hans Rúnars Atla. Hann lengst til vinstri, og sjá má pennann í brjóstvasanum og málbandið í buxnastrengnum. Til hægri sést í klemmuspjald skipulagsfulltrúa nokkurs.

Ekki ætla ég að reyna að þykjast vera hlutlaus, en ég var montinn af verkefni Rúnars Atla. Rígmontinn, þótt ég reyndi að sjálfsögðu að halda andlitinu.

Hann er hugmyndafrjór - hugsar út fyrir boxið, eins og stundum er sagt. Það er greinilegt.

Flest verkefnin voru frekar venjuleg. Þ.e. byggingarnar voru hefðbundnar. T.d. íbúðarhús, skólar, kirkjur og þar fram eftir götunum. Ekki misskilja mig. Teikningarnar voru virkilega flottar og krakkarnir höfðu útpælt þetta allt saman. Hallandi þök til að verjast snjóþyngslum! Hverjum dettur svoleiðis í hug í Malaví?

En, byggingin hans Rúnars Atla var ekki venjulega bygging.

Nei, vélmennamiðstöð!

Hann hafði teiknað rannsóknarstofu þar sem vélmenni skipuðu stóran sess.

Og af hverju? var hann spurður.

Jú, svaraði hann, ég ætla að verða vísindamaður og þá þarf vélmennamiðstöð.

Þá vitum við það.

Dómadagshávaði

2011-11-07T06:47:00.000+02:00

Við vöknuðum í nótt, svona kl. hálfþrjú við þennan líka dómadagshávaða. Var eins og himinn og jörð væru að farast.

Það var farið að rigna.

Lætin voru þvílík, þegar rigningin buldi á bárujárninu, að manni datt helst í hug að þakið gæfi sig.

Síðan hefur rignt stanslaust, en dregið hefur úr látunum.

Ég er ekki frá því að grasið á blettinum fyrir framan húsið sé töluvert grænna og hærra en í gær.

Líklega markar þessi nótt upphaf regntímans hér í Malaví. Þá fara bændur að taka við sér því sá þarf fyrir uppskeru næsta árs.

Nappaður!

2011-10-21T21:55:00.001+02:00

Í síðustu viku lá leið mín sem oftar til Apaflóa. Varla í frásögur færandi, því líklega eru færri vikur sem ég hef ekki ekið þessa 200 km leið.

En í þetta sinn lenti ég í löggunni. Já, var nappaður fyrir of hraðan akstur af malavísku löggunni.

Leiðin til Apaflóa liggur í gegnum bæ sem heitir Dedza. Þjóðvegurinn liggur yfir litla hæð og þar sem maður ekur niður hæðina þá er fallegt skilti við vegarkantinn. Býður það mann velkominn til bæjarins. En, neðst á skiltinu stendur smáum stöfum að ekki skuli aka hraðar en á 50 km hraða í gegnum bæinn. Hins vegar blekkir mann að vegurinn sjálfur breytist ekkert þarna. Er beinn og breiður og engin hús við veginn. Bærinn liggur að mestu leyti norðan við veginn og því er lítið sem bendir til að maður sé kominn inn í þéttbýli.

Þetta veit auðvitað löggan og situr hún þarna flesta daga með hraðabyssuna sína. Veit ég ekki fyrir en lögreglukona stígur út á veginn og gefur mér merki að stöðva bílinn.

„Þú ókst of hratt,“ tjáði hún mér, alvarleg í fasi.

Ja, hvað gat ég sagt. Var á rúmlega 80 km hraða þar sem hámarkshraði er 50 km/klst. Ég gekkst auðvitað við öllu, enda ekki gáfulegt að rífast við lögregluna.

Í Malaví er það þannig að ökumenn þurfa að punga út fyrir sektum á staðnum. Sem betur fer var ég með pening í vasanum. Fimm þúsund kvatsa hljóðaði sektin upp á. Þætti nú vel sloppið heima á Fróni að borga um 3.500 krónur fyrir að vera 30 og eitthvað kílómetra yfir hámarkshraða.

Ég borgaði, hélt á brott og hét því að gæta mín í framtíðinni á þessum stað.

En sögunni lauk ekki þar.

Næsta dag lá leið mín frá Apaflóa til bæjar sem nefnist Mangotsí. Sá liggur við syðri enda Malaví-vatns og er rúmlega 60 km frá Apaflóa. Samskipti mín við lögguna höfðu vakið smávegis kátínu meðal innlendra samstarfsmanna minna deginum áður. Var ég varaður við því að löggan ætti sér tvo uppáhaldsstaði á leið minni þennan dag og liði varla sá dagur að hún dúkkaði ekki upp á öðrum hvorum þeirra.

Ég passaði mig. Um leið og ég sá 50 km hraðaskilti þá lagðist fótur minn með miklum þunga á bremsuna og svo var lullað á meðan sá hraði var í hámarki.

Nema hvað, ég sé lögguna vera að mæla. Ekki vandamál, hugsa ég, enda á 50 eins og leyfilegt er.

Nei, nei, haldiði ekki að ein löggan gangi út á götuna og stöðvi mig.

„Þú ókst of hratt, vinur minn,“ sagði löggan.

„Ha!“

Ég hváði og kannaðist ekki við neitt.

„Jú, þú ókst á 52!“

52!!!

Hver skyldu eiginlega skekkjumörkin vera á svona hraðamælingu?

„En, ég sleppi þér með viðvörun í þetta sinn,“ tjáði góðhjörtuð löggan mér.

Viðvörun!

Núna fer ég niður í 45 km hraða þegar ég nálgast hættusvæðin.

Hef ekki verið tekinn síðan.

Draumur ungs drengs

2011-10-15T22:54:00.001+02:00

Sonur minn ungur tjáði mér rétt í þessu að sig langi til Havaí.

Nú, af hverju, vildi ég vita.

Þar er strönd og stelpur sem dansa, sagði hann ábúðarfullur.

Það var nefnilega það.

Ég held ég fari örugglega með rétt mál er ég segi að sjö ára gamall hafi ég ekki velt mikið fyrir mér dansandi stelpum.

Svona breytist allt.

Sum hjörtu brostin, önnur ekki

2011-10-09T16:51:00.001+02:00

Í morgun brustu mörg suður-afrísk hjörtu. Stökkhafrarnir þeirra töpuðu nefnilega fyrir Áströlum í fjórðungsúrslitum á heimsmeistaramótinu í rúbbíi.

Ekki kæmi á óvart að nöldrað verði yfir frammistöðu dómarans á kaffistofum þar syðra á morgun.

Frakkar hins vegar eru í skýjunum eftir að vinna sigur í gær á erkifjendunum frá Englandi í gær. Rúnar Atli fór í afmæli í gær til fransks bekkjarbróður síns. Pabbi hans var í skýjunum yfir sigri Frakka. Ekki skemmdi fyrir að hann horfði á leikinn í breska sendiráðinu hér í borg. Greinilega var sú upplifun algjör rúsîna í pylsuenda.

Já, hvernig væri lífið ef engar væru íþróttirnar?

G en ekkert T

2011-10-08T19:00:00.002+02:00

Á þessum sjö, átta vikum sem við höfum búið í Lílongve erum við búin að átta okkur á tvennu í sambandi við innkaup. Hægt að kaupa allflest það sem hugurinn girnist hér í borginni. En, og það er hinn lærdómurinn, vandamálið er að finna búðina sem býður upp á það sem hugurinn girnist þá stundina.

Einn daginn svigna mjólkurhillur undan endalausum tegundum af jógúrt, svo dæmi sé tekið. Tveim dögum seinna eru sömu hillur eins og eyðimörk. Þá hefst leit að annarri verslun með svignandi hillum.

Nú í dag lenti ég í smávanda.

Við kíktum í matvörubúðina og ég ákvað að grípa með mér einni flösku af Malaví gini.

Já, hér er áfengi selt í matvörubúðunum og engum þykir neitt merkilegt við það. Ja, reyndar ekki í búðum sem eru í eigu múslíma.

Malaví gin er ágætis drykkur. Reyndar nokkuð frábrugðið því gini sem maður kaupir annars staðar, en alveg ágætt engu að síður.

En út í gin þarf auðvitað tónik.

Og þar vandaðist málið.

Ekki tónikflösku að sjá í búðinni.

Ekki einu sinni tómt gler, hvað þá meir.

Ég fór í aðra búð.

Sama saga.

Það verður því freyðivín í glasi hjá mér í kvöld við grillið, ekki gin og tónik.

En á morgun hlýt ég að finna einhvers staðar tónik.

Þjóðarstolt eða sölumennska

2011-10-08T13:42:00.000+02:00

Var að skoða hjólbörur í búð einni í indverska hverfinu hér í Lílongve. Þarf eiginlega að fjárfesta í þannig grip. Í búðinni voru til þrjár tegundir.

Kínversk framleiðsla, indversk framleiðsla og suður-afrísk framleiðsla.

Og hvernig þekkir maður svo gæðin?

Þær kínversku kosta 10 þúsund kvatsa (u.þ.b. 7.500 kr).

Þær inversku 12.500 kvatsa og þær s-afrísku 15.000 kvatsa.

Þetta er yfirleitt standardinn hér, kínverskt lélegast, inverskt þokkalegt og s-afrískt best.

Allir sölumenn búast við að útlendingur eins og ég kaupi bestu gæðin, þ.e. það dýrasta.

En svo hvíslaði afgreiðslumaðurinn, af indverskum ættum, laumulega í eyra mér: „Þær indversku eru alveg jafngóðar og þær s-afrísku.“

Þarna varð þjóðarstoltið yfirsterkara sölumannseðlinu.

Húrra, rigning!

2011-10-04T18:10:00.002+02:00

Núna eftir hádegið fór að rigna í Lílongve.

Hér hefur ekki rignt síðan við komum fyrir tæpum tveimur mánuðum. Og þá var ekki búið að rigna í einhverja mánuði.

Regntímabilið fer bráðum að hefjast, en ég held reyndar að þetta sé smáforskot á sæluna.

Rigningin var ekta. Alveg eins og í Windhoek. Núna dembist hún niður með hávaða og látum.

Og sama lykt og í Windhoek fyllir hér vitin. Lykt af þurrum jarðvegi sem verður blautur á svipstundu.

Lykt gróðurs.

Lykt gleði.

A.m.k. fylgdi ávallt gleði rigningu í Windhoek.

Á morgun kemst ég vonandi að því hvort gleði fylgi líka rigningu í Lílongve.

Kvenfélagsbasar í Lílongve

2011-10-01T13:37:00.001+02:00

Enn runninn upp laugardagur. Og nýr mánuður í leiðinni. Tíminn líður, um það þarf ekki að deila.

Í morgun var árlegur basar alþjóðakvenfélagsins í Malaví. Gulla er auðvitað komin í þennan hóp og sem eiginmaður hennar var ég munstraður í djobb þarna. Var við einn innganginn að rukka aðgangseyri.

Hálfgerður handrukkari, kannski.

Þarna stóð ég í nær tvo tíma og rukkaði 500 kvatsa fyrir fullorðna og 300 fyrir börn. Gulla var með mér megnið af tímanum, enda mér varla treystandi fyrir peningum annarra.

Hagfræðingur, sjáiði til.

En þetta var fínt. Fullt af fólki mætti. Sumir reyndu að svindla sér inn á barnagjaldi, en handrukkararnir tóku hart á slíkri vitleysu. Enda verið að safna fyrir góð málefni.

Létt var yfir fólki, enda alltaf gaman þegar skemmtilegur viðburður brýtur upp daglega mynstrið.

Eftir að vinnunni lauk, þá röltum við um svæðið. Keyptum við Rúnar Atli okkur norskar vöfflur með jarðaberja og hindberjasultum. Mjög góðar, þó mínar vöfflur slái þeim auðvitað við. En norsku konurnar önnuðu varla eftirspurn, enda fátt betra en nýbökuð sultuvaffla.

Svo keyptum við okkur indverskt naan-brauð með einhverri frábærri kjúklingabitasósu. Indverskur matur er ótrúlega góður.

Þetta væri auðvitað ekki hægt á Íslandi. Að elda mat ofan í fólk án þess að nota stimpluð og vottuð iðnaðareldhús...

Æ, hvað við Íslendingar sem hópur erum óendanlega misheppnaðir.

En, ég nenni ekki að velta mér upp úr því. Ekki núna.

Við rákumst á golfkennarann hans Rúnars Atla. Hann sagði mér að sonur minn væri áhugasamasti nemandinn sinn. Þá veit maður það. Ætli maður verði ekki að fjárfesta í golfsetti handa drengnum eftir áramótin.

Basarinn var skemmtilegur og ábyggilega mikið af peningum sem safnaðist. Það var fyrir mestu í dag.

Smíðavinna

2011-09-28T19:36:00.003+02:00

Jæja, kominn af stað í smíðar. Eftir þónokkurt hlé, verður að segjast. Ég hef varla gert nokkuð af viti síðan ég útbjó sjónvarpsskáp fyrir Tinnu Rut hér um árið. En nú þarf að smíða hænsnakofa á næstunni.

Fyrsta skrefið á nýjum stað var að finna út hvar hægt væri að kaupa timbur. Malavískir samstarfsmenn mínir horfðu grunsemdaraugum á mig þegar ég spurði þá. „Hvað vill hann með timbur?“ hugsuðu menn greinilega. Kannski lít ég ekki mjög smiðslega út í mínum daglega vinnufatnaði. Hvað um það, mér var bent á einhverja búð og fór þangað.

„Timbur?“ sagði afgreiðslumaðurinn, og mældi mig með augunum hátt og lágt, „við seljum ekki svoleiðis.“

„...og hvar skyldi vera hægt að kaupa það?“

„Nú, á markaðnum,“ var svarið og bent um leið í suðvestur.

Ég þakkaði fyrir og rölti af stað. Í hverfinu sem ég var, indverska hverfinu sem kallað er, úir og grúir af alls konar smáverslunum. Selja þær allt milli himins og jarðar. Verst að skiltin og búðarheitin eru oft ekki mjög lýsandi um það sem er innan dyra.

Ég fór inn í aðra búð, en af skilti utan við hana mátti ráða að hægt væri að kaupa krossvið þar.

„Timbur?“ hváði afgreiðslumaðurinn. Hann hafði greinilega ekki heyrt neitt jafnfyndið lengi. „Það fæst á markaðinum!“ og benti í svipaða átt og fyrri afgreiðslumaðurinn. Hristi hausinn og sagði eitthvað á arabísku við kollega sinn. Ég var feginn að kunna ekki arabísku.

Ég ákvað að þetta þýddi ekki lengur. Ég yrði bara að finna þennan markað. Ég rölti því af stað í þá átt sem mér vart bent.

Endalausar búðir og sölubásar eru í þessu indverska hverfi. Skrýtin nöfn á sumum fyrirtækjum. Mest sló í augun Niggarafarsímaviðgerðir. Nefnilega.

Í því sem ég geng framhjá litlu sundi, að mér sýndist, þá sé ég nokkra spýtustafla þar inni. Beygi því inn í sundið, sem reyndar var ekki sund, heldur inngangur að þeirri stærstu timbursölu sem ég hef á æfinni séð. Þarna eru timburstaflar eftir timburstafla, alveg endalausir.

Auðvitað hrúguðust strax að mér sölumenn, og voru mjög forvitnir að vita hvaða plankastærðir mig vantaði. Urðu hálfhneykslaðir að ég væri bara að skoða. En tóku mér þó vel og fræddu mig í allan sannleik um timbrið þarna.

Hér kaupir maður ekki spónaplötur eða MDF. Nei, plankar er það sem allt snýst um. Auðvitað hlýtur einhvers staðar hægt að vera að fá plötur, en eftir að hafa séð þennan sæg af timbri, þá fer maður ekkert að kaupa manngerðar plötur.

Næsta dag fór ég og fjárfesti í nægu timbri til að smíða vinnuborð. Ég verð jú að hafa borð til að geta byggt hænsnakofa.

Annað gengur ekki.

En þetta er svolítið meira mál eða að kaupa tilbúið smíðatimbur í Bykó eða Húsasmiðjunni. Hér þarf að rétta af horn og hefla og meira vesen. En ég er kominn af stað og reikna með að borðið verði tilbúið um helgina.

Þá styttist í hænsakofann.

Teikningin er tilbúin.

Kvalakofinn

2011-09-11T19:47:00.001+02:00

Síðusta eina og hálfa árið okkar í Namibíu þá var ég nokkuð duglegur í heilsuræktinni. Byrjaði þó frekar með hangandi hendi. Var orðinn svo slæmur í baki að eitthvað varð að taka til bragðs. Fór á stað sem er einhvers konar sambland af heilsurækt og sjúkraþjálfun. Kallast „biokinetics“ á engilsaxnesku, en ég veit ekki hvert íslenskt heiti gæti verið. Fyrstu sex mánuðina af þessu tímabili varð ég smátt og smátt áhugasamari. Síðasta árið stundaði ég leikfimina grimmt. Mætti iðulega hálfsex á morgnana. Enda bar þetta árangur. Lesturinn af vigtinni varð skemmtilegri og jafnvel spennandi, og síðan varð ég líkamlega styrkari og þolnari en ég hef verið í a.m.k. 15 ár. Er þetta orðið þannig að ef ég fæ í bakið þá lagast það yfirleitt af sjálfu sér á nokkrum dögum.

Eftir að koma til Íslands í ársbyrjun þá velti ég því fyrir mér hvernig ég gæti haldið áfram að hreyfa mig. Ekki heilluðu líkamsræktarstöðvarnar mig. Endaði ég á að flikka upp á reiðhjólið mitt og fór að hjóla í tíma og ótíma. Fékk algjörlega nýja sýn á höfuðborgina okkar. Fannst mér þetta mjög skemmtilegt, en gjörsamlega yfirkeyrði hjólið. Endaði ég með að skilja það eftir í Keðjuverkun hjólanýting á Skólavörðustíg daginn áður en við flugum af stað til útlanda á ný.

En, hvað skal svo gera í Lílongve?

Við Rúnar Atli vorum reyndar komnir með plan fyrir löngu síðan. Að útbúa okkar eigin leikfimiaðstöðu. Við vorum búnir að sanka að okkur ýmsum gagnlegum hlutum fyrir svona lagað. Nokkur lóð, tvo pilates-bolta, tvo þunga æfingabolta, tvær dýnur, stigpall (frá Gullu) og, rúsínuna í pylsuendandum, boxpoka og hanska.

„Og, pabbi, við setjum upp miða á vegginn þar sem stendur We love pain!“

Nefnilega. Við viljum kveljast!

House of Pain heitir aðstaðan því.

Kvalakofinn!

Í dag gengum við í að koma aðstöðunni í gagnið. Bak við húsið okkar er lítið yfirbyggt svæði sem við notum ekkert og ákváðum við að þetta væri tilvalinn staður. Ég dró upp höggborvélina og útbjó traustar festingar fyrir boxpokana og svo röðuðum við græjunum okkar upp. Enn vantar ýmislegt. Bekk til ýmissa nota og betri geymsluaðstöðu fyrir allt dótið. En það kemur.

Svo þurfti generalprufu.

Hvað annað?

Upphitunin fólst í göngutúr með hundinn. Ja, göngutúr fyrir mig en hjólatúr fyrir Rúnar Atla. Síðustu 4-500 metrana hlupum við Snúlla meira að segja. En, um leið og við komum inn á lóðina snarhemlaði hún og neitaði að hreyfa sig meir. Enda líklega í kringum áttrætt í mennskum árum...

Svo var tekið á!

Kveljast! Og kveljast svo meir!

Kallinn góður. Vel að merkja, litli boltinn í útréttum stálörmum er 5 kg að þyngd. Geri aðrir betur.

Hnefaleikar. Góðir taktar ef tekið er tillit til þess að hnefaleikar voru bannaðir öll mín uppvaxtarár. Kannski mætti ég þó vera aðeins fjaðurmagnaðri í fótunum. En bara aðeins...

En hér er meistarinn mættur. Alvörutaktar, enda karate-þjálfaður náungi hér á ferð. Boxhanskar, hvað? Svoleiðis nokk er bara fyrir vælukjóa.

Fylgt eftir alveg út í það ýtrasta.

Og hafðu það! Einbeitingin allsvakaleg.

Alþjóðavæðing í Malaví

2011-09-06T08:12:00.002+02:00

Alþjóðavæðingin lætur ekki að sér hæða. Þessi mynd var tekin 7 km fyrir utan bæinn við Apaflóa.

Vöruúrvalið var reyndar örlítið annað en í þeim verslunum með þessu nafni sem ég hef komið í annars staðar.

Föstu lýkur

2011-08-30T20:08:00.000+02:00

Á morgun lýkur Ramadan, föstu íslamstrúarmanna. Þá hefst hátíð sem á ensku nefnist Eid al-Fitr og stendur í þrjá daga, eða svo. Reyndar hófst hún sums staðar í dag, en upphaf hátíðarinnar veltur víst á því hvenær sést til tungls.

Í Malaví munu um 13% íbúa vera íslamstrúar. Ekki langt frá húsinu okkar er stór moska og stundum heyri ég söngl frá henni í kringum fimmleytið á morgnana. Á morgun er almennur frídagur í landinu vegna hátíðarinnar. Því þarf ég ekki að mæta til vinnu.

Skólinn hans Rúnars Atla ruglaðist aðeins í ríminu og var frídagur þar í dag. Líklega fóru þeir línuvillt í töflunni sem tiltekur hvenær hátíðin hefst í hinum mismunandi löndum. Kom bréf frá skólastjóranum í dag þar sem ítrekað er að það verður skóli á morgun, þrátt fyrir hátíðina. Auðvitað munu þau börn sem eru íslamstrúar ekki mæta, en skólastjórinn lofaði að sjá til þess að þeim yrði bætt tapið upp.

Rúnar Atli er hálffúll yfir þessu. Hann í skólanum en pabbinn í fríi úr vinnu.

Ekki sanngjarnt, finnst honum.

En, lífið er náttúrulega ekki sanngjarnt.

Hoppandi og skoppandi afmælisdagur

2011-08-29T19:49:00.000+02:00

Í dag átti sonur minn afmæli.

Orðinn sjö ára gamall.

Ekki var nú mikið haft fyrir afmælisdeginum að þessu sinni. Við erum svo nýflutt hingað að vinir eru enn af skornum skammti. Afmælisveislan í fyrra var heljarinnar fyrirtæki með hoppukastala og alles. Því var samið að afmælið í ár yrði rólegt, en þeim mun meira verði gert á næsta ári.

En, þó fékk hann köku í skólann. Og afmælissöng í skólanum.

Afmælisgjöf var smáhöfuðverkur fyrir foreldrana. Það verður að segjast að þær dóta- og tómstundabúðir sem við höfum fundið í Lílongve eru fáar. Þær sem við höfum fundið eru fullar af drasli. Lítið spennandi þar.

En við duttum þó niður á góða lausn.

Trampólín. Þrír metrar í þvermál.

Drengur var ánægður.

En fyrst þurfti að setja trampólínið saman.

„Pabbi, þetta á örugglega að snúa svona.“

„Pabbi, ég sá leiðbeiningar hér einhvers staðar. Eigum við ekki að skoða þær?“

Göngum við í kringum...

En að lokum hafðist nú að koma þessu saman. Og þá var farið að hoppa og skoppa.

Fyrst svona venjulegt hopp...

... og svo smá trix.

Svo kom meistarinn!

Gulla fékkst ekki til að hoppa.

Ekki að þessu sinni.

Hundur og köttur

2011-08-29T19:05:00.000+02:00

Gulla náði góðri mynd af Sallý (kettinum) og Snúllu (hundinum) áðan.

Einnig náðist fín mynd af Rúnari og Snúllu að leik.

Sveit í borg

2011-08-27T15:32:00.000+02:00

Ég var að heiman frá mánudegi til föstudag. Þegar ég kom heim aftur þá voru Gulla og Rúnar Atli búin að næla sér í nokkra hænuunga. Fimmtán stykki. Aðeins.

Þetta kom reyndar ekki á óvart því Gulla hefur átt þann draum í nokkurn tíma að verða pútnaeigandi. Þegar orðið var víst að við færum til Malaví þá varð bjargföst ákvörðun hennar að nú skyldi þessi draumur rætast.

Og það hefur hann gert.

Það eru nokkur herbergi í garðinum okkar, sjálfsagt fyrir vinnufólk, og er núna eitt þeirra orðið að hænsnaherbergi. Búið er að strá sagi á gólfið og einum flottum pappakassa var fórnað í þetta stúss. Inn í pappakassann var lagt rafmagn og logar nú 100 kerta pera þar dag og nótt. Þeim má víst ekki verða kalt þessum litlu ungum. Þeir eru víst um átta vikna gamlir og orðnir nokkuð stórir. Ja, fyrir hænuunga. Í dag fengu þeir einhver vítamín, sem á víst að losa um stress... Það er víst mjög stressandi fyrir hænuunga að koma á nýjar slóðir.

En eftir mánuð eða svo dugar ekki þetta herbergi lengur. Þá þarf hænsnakofa. Ég kíkti því á netið í gærkvöldi og fann fullt af leiðbeiningum um hvernig eigi að smíða svoleiðis híbýli. Bandaríkjamenn eru nú léttruglaðir verð ég að segja. Ýmsir þeirra virðast vera fyrir hænsnarækt. Sumir hænsnakofarnir eru nokkuð flottir, sbr. þennan.

Ég þarf að leggja höfuðið aðeins í bleyti út af þessu.

En, ekki var víst nóg að fá fimmtán hænuunga.

Í dag bættust tveir meðlimir við fjölskylduna. Annars vegar hundur og hins vegar köttur.

Þessi dýr voru í eigu Breta sem búið hefur hér í tvö ár, en nú er hann að fara til Líbíu. Af öllum stöðum. En hann var að leita að fólki til að taka að sér þessi tvö dýr. Þar sem búið var að lofa Rúnari Atla að fá hund, og jafnvel kött, þá var ákveðið að slá tvær flugur í einu höggi.

Í morgun komu þau. Hundurinn er Labrador. Líklega að nálgast tíu ára aldurinn. Þetta er tík sem heitir Snapper. Það mætti útleggja sem Glefsa á íslensku, en Bretinn sór og sárt við lagði að tíkin bæri ekki nafn með rentu.

Kötturinn er að öllum líkindum eitthvað eldri. Þetta er læða sem heitir Sallý.

Þær stöllur eru núna að átta sig á öllu. Þær hafa verið í eigu a.m.k. þriggja eigenda, en alltaf búið í sama húsinu. Þetta eru því nokkur viðbrigði.

Ég set inn myndir síðar.

En nú búum við semsagt í sveit í borg.

Bananauppskeran

2011-08-23T08:47:00.000+02:00

Var á leið til Apaflóa í gær. Ók þá fram á þennan vel hlaðna vörubíl með bananauppskeruna og alla vinnumennina.

Hvað ætli fulltrúum umferðarstofu þætti um þetta?

Vantar ykkur flottar naríur?

2011-08-20T20:50:00.000+02:00

Rúbbí-naríur

Rúbbí - íþrótt karlmanna

2011-08-20T20:29:00.000+02:00

Þá fer stundin að renna upp.

Sjöunda heimsmeistarakeppnin í rúbbíi hefst eftir 19 daga, 13 klukkustundir og einhverjar mínútur. Níunda september hefst hún og stendur til 23. október. Stökkhafrarnir frá Suður-Afríku eru núverandi heimsmeistarar - mitt lið - en þeir Kolsvörtu frá Nýja-Sjálandi - Gullu lið - verða til alls líklegir á heimavelli. Reyndar eru Namibíumenn með í keppninni, en þeir ná varla í gegnum riðlakeppnina. Því miður.

Rúbbí er hinn sanna íþrótt karlmanna. Ekki pláss fyrir neina vælukjóa eins og þá sem spila fótbolta. Kristíanó Rónaldó besta dæmið. Ekkert verið að setja gel í hárið fyrir leiki.

Ó, nei. Blóðið flýtur í þessari íþrótt, sbr. þennan s-afríska stökkhafur (Heinrich Brussouw) sem lenti í klóm þeirra kolsvörtu fyrr í dag.

Stökkhafrarnir unnu reyndar leikinn í dag, 18-5.

Rúbbí er þrælskemmtilegt áhorfs. Mér hefur nú gengið illa að læra allar reglurnar, en það skemmir ekkert fyrir.

Svo er gaman að því að hjónin skuli halda með sitthvoru liðinu.

Af hverju heldur Gulla með þeim kolsvörtu?

Jú, svarið er einfalt. Í upphafi hvers landsleiks þá stíga þeir kolsvörtu stríðsdans Maóría, haka nefnist dansinn.

Dansinn er reyndar gríðarlega flottur og skapar mikla stemmingu.

Heimsmeistaramótið í rúbbíi fer að byrja!

Sloppið með skrekkinn

2011-08-20T07:36:00.001+02:00

Hann Rúnar Atli kann að halda foreldrum sínum við efnið.

Haldiði ekki að hann hafi tekið upp á því eftir skóla í gær að kollsteypast ofan af mannhæðarháum vegg niður á flísalagða stétt. Hárgreiðsluvinkona mín úr Reykjavík hefði ábyggilega veinað ó-mæ-godd yfir þessu.

En fyrir einhverja guðsmildi þá náði hann að bera hendurnar fyrir sig og þær tóku mesta höggið. Þó fékk hann vænt högg á munninn og kvarnaðist úr báðum stóru framtönnunum hans. Gulla hrökk upp við skaðræðisöskur og hljóp af stað. Hringdi svo í mig í vinnuna og ég gekk í að finna tannlækni med-det-samme.

Ekki leið mér vel þegar ég heyrði fréttirnar. Rann kalt vatn milli skinns og hörunds, því þetta hefði getað farið svo miklu, miklu verr.

Í raun er ótrúlegt hvað drengurinn slapp vel.

Við komumst til tannlæknis. Eldri maður, líklega af egypskum uppruna, sem var hinn rólegasti yfir þessu öllu saman. Mjög traustvekjandi maður. Önnur framtönnin losnaði aðeins, en mjög lítið. Hann reiknar með að hún festist á ný án nokkurar aðgerðar. Hann pússaði aðeins yfir þar sem hafði flísast úr þeirri tönn, því sárið var flugbeitt. Síðan fékk Rúnar Atli fúkkalyf til að hindra sýkingu í tannholdinu. Eftir viku heimsækjum við tannsa á ný og þá tekur hann röntgenmynd til að sjá hvort allt sé ekki örugglega eins og á að vera.

Rúnar Atli er eins og nýsleginn túskildingur og ekki sér neitt á honum. Ég skil það varla.

En feginn er ég.

Gjaldeyrir og bensín

2011-08-18T18:39:00.000+02:00

Í Malaví er skortur á gjaldeyri.

Fyrir þessu eru ýmsar ástæður, sem ég þekki ekki allar. Ein er sú að tóbaksverð hefur verið frekar lágt og minni spurn er eftir því en menn áætluðu. Tóbak er nefnilega sú vara sem Malaví flytur mest út af. Síðan hafa menn barist við að halda gengi gjaldmiðilsins háu, en það veldur lægri útflutningstekjum. Svo hefur forsetinn átt í erjum við Breta, sem hefur valdið því að minna kemur inn af gjafafé frá erlendum þjóðum.

Allt þetta leiðir til þess að erlendan gjaldeyri vantar.

Hvernig sést þetta? Jú, fyrst og fremst í biðröðum eftir eldsneyti. Margar bensínstöðvar eiga ekki neitt eldsneyti. Svo þegar það berst þá flýgur fiskisagan og allir fara í biðröð. Þegar ég kom úr vinnunni fyrr í dag þá lá leið mín í gegnum hringtorg. Sem ég beygi út úr hringtorginu þá sé ég helling af bílum á akreininni á móti.

Ég er ennþá að ná áttum hér í borginni og fór að velta fyrir mér hvert allir þessir bílar væru að fara. Allt í einu rann upp fyrir mér ljós. Þeir voru í biðröð inn á bensínstöð sem er rétt við hringtorgið. Ég giska á að þarna hafi ekki minna en 70 bílar verið í röð. Ekki veit ég hvort bensín var komið, eða frést hefði af sendingu. En öftustu bílstjórarnir voru líklega að horfa á 3-4 klukkustunda bið.

Í besta falli.

Kannski verður sendingin búin áður en þeir öftustu komast að.

Ekki gaman.

Netið og fyrsti skóladagur

2011-08-15T19:20:00.002+02:00

Þá er komin nettenging í húsið okkar hér í Lílongve. Reyndar vildi nú svo heppilega til að rétt hjá okkur er svokallaður heitur reitur, þannig að við gátum keypt okkur tímabundinn aðgang að netinu strax á öðrum degi og þannig verið í lágmarkssambandi. En nú erum við komin með okkar eigin tengingu. Mikill munur, þótt hún sé nú ekki sú hraðvirkasta í heimi. Ekki veit ég hvort skype gengur, en við prófum það við tækifæri.

Þ.a. tengið ykkur á skype...

Í dag var fyrsti skóladagur Rúnars Atla. Því var dagurinn tekinn snemma. Eins og í Namibíu hefst skóladagurinn snemma. Drengurinn þarf að vera mættur tíu mínútur yfir sjö á morgnana og er í skólanum til hálftvö. En reyndar er farið að birta af degi uppúr kl. sex á morgnana.

Í Bishop Mackenzie alþjóðaskólanum, en svo heitir skólinn, klæðast börnin skólabúningum. Það finnst okkur Gullu meiriháttar, því þá er aldrei vesen á morgnana hvaða fötum á að klæðast. Svo er búningurinn bara nokkuð fínn hér, stuttermaskyrta, stuttbuxur og háir sokkar. Ekkert bindisvandamál.

Enda tók gaurinn sig vel út í morgun.

Reyndar eru skórnir ekki alveg samkvæmt staðlinum, en við vissum ekki hvaða kröfur eru gerðar til skóbúnaðar. Því fékk hann að fara í ljósbláu Hummel skónum sínum í dag.

Skóladagurinn var skemmtilegur að Rúnars Atla sögn. Kennarinn hans heitir ungfrú Daigneault, sem þykir nokkur tungubrjótur. Því er hún kölluð ungfrú Djé - Miss Dee, á enskunni. Bekkurinn er því 3-D og það fannst Rúnari Atla flott.

Þrívíddarbekkurinn.

Þessir krakkar!

En hér lenti hann í þriðja bekk, ekki öðrum. Það virðist sem krakkar byrji ári fyrr í þessum skóla en í íslenskum skólum. Rúnar Atli er því með sínum jafnöldrum. Vorum við foreldrarnir ánægðir með það, því á aldurinn lögðum við nokkra áherslu.

Hann segist þegar vera búinn að eignast vin, svo allt virðist í himnalagi. Hann plummar sig á enskunni, virðist vera, þrátt fyrir að vera nokkuð ryðgaður þegar við mættum til Namibíu fyrir 10 dögum, eða hvað það nú var.

Gulla er farin að hætta sér út í umferðina hérna og farin að spá í verslanir og ýmsa þjónustu sem þarf að nota. Umferðin er nokkuð öðrum vísi en maður á að venjast. Hér er gangandi fólk út um allt. Og hjólandi fólk. Það eru þó engar gangstéttir, heldur malarstígar við hliðina á malbikinu. Hins vegar eru margar götur farnar að láta hressilega á sjá. Bæði eru þær holóttar og eins hefur brotnað upp úr köntunum á þeim. Því eru oft stórhættulegar brúnir í götukantinum og maður vill ekki missa bílinn þar niður. Því halda bílar sig nær miðju heldur en vegkanti og þá vandast stundum málið þegar mætast þarf.

En Gulla er hetja og farin að kljást við þetta á fullu.

Kominn til Malaví

2011-08-11T14:11:00.001+02:00

Loksins kominn heim. Á nýjan stað þar sem við munum búa okkur heimili næstu árin.

Ferðin frá Lusaka gekk vel. Við höfðum tímann fyrir okkur og vorum komin út í bíl rétt rúmlega sex um morguninn. Enda var lítið af bílum á ferðinni. Umhverfið var fallegt á leiðinni. Töluvert skóglendi og nokkuð hæðótt. Við bara keyrðum og keyrðum, enda rúmir 600 km til landamæra Sambíu og Malaví. Síðan 120 km frá landamærunum til Lilongve.

Reyndar þurftum við að fylla á bensíntankinn einu sinni úr bensínbrúsa sem við vorum með á kerrunni. Það var nefnilega engin bensínstöð í tæpa 600 km. Líklega hefðum við slefað það á einum tanki, en engin ástæða til að storka forlögunum að óþörfu.

Landamærin gengu smurt. Fljótustu landamærin í ferðinni. En smástund tók að venjast því að hámarkshraðinn í Malaví á þjóðvegum er ekki nema 80 km/klst. Meira að segja ekki nema 50 km/klst með kerru. En ég ákvað að halda mig við 80. Nógu erfitt var nú samt að halda sig á þeirri ferð.

Við römbuðum beint á húsið og gengum inn um dyrnar um hálffimm leytið.

Kvöldinu eyddum við í að opna kassa. Ég skaust út um kvöldmatarleytið og náði að finna skyndibitastað svo hægt væri að seðja sárasta hungrið. Fínn kjúklingur af stað sem heitir MacDauds. Eftirlíking af einhverjum þekktum stað...

En það er svolítið ævintýri að keyra um götur Lilongve eftir myrkur. Engin götulýsing, og fullt af gangandi fólki og reiðhjólum. Að ógleymdum holunum í malbikinu. Ekki bætir úr skák þegar ökumaðurinn ratar mjög takmarkað. Já, þá verða stuttir bíltúrar ævintýri.

Gott var að leggjast á koddann í gærkvöldi. Öll steinsváfum við til morguns. Í dag höfum við haldið áfram kassabaráttunni, svo heimilið er að taka á sig mynd. Okkur líst vel á þetta.

Á morgun fer Rúnar Atli í námsmat í skólanum og byrjar svo á fullu í honum í næstu viku. Ég fer þá líka að vinna af fullum krafti og þá byrjar daglega stritið.

Þrjár myndir úr ferðalagi

2011-08-09T23:03:00.001+02:00

Kagginn og kerran. Mynd tekin í einskismannslandi milli Namibíu og Botsvönu

Við hjónin og stytta af Livingstone sjálfum. Myndasmiður: Rúnar Atli

Við þrjú við Viktoríufossana

Leynilögga frá Simbabve og vegalögga í Sambíu

2011-08-09T22:32:00.001+02:00

Í morgun fórum við yfir landamæri Simbabve og Sambíu. Allt gekk þetta nokkuð smurt, en tók þó nokkurn tíma, sérstaklega Sambíu-megin. Heilmikið sem einhver þurfti að slá inn á tölvu og rölta þurfti á milli manna eins og gengur.

En eftirminnilegasta atvikið var þó Simbabve-megin.

Við vorum búin að fá stimpla í vegabréfin og síðan þurftum við að ganga út að hliðinu yfir til Sambíu og skrifa upplýsingar um bílinn okkar í stóra stílabók sem þar lá á borði. Ég rölti mér síðan að bílnum, en eitthvað tafði Gullu. Hún kallar síðan í mig að einhver maður vilji tala við mig. Þessi maður var nokkuð stór og mikill, í skítugum kakíbuxum og stuttermabol. Hann vill fá að sjá skráningarskírteini bílsins, vegabréfið mitt og að kíkja ofan í kerruna okkar.

Ég virti manninn fyrir mér hátt og lágt og spurði síðan: Hver ert þú eiginlega?

Maðurinn varð hálfvandræðalegur og sagðist vera lögreglumaður. Ég sagðist nú vona að hann fyrirgæfi mér, en mér þætti hann nú ekki alveg líta út eins og lögreglumaður. Þá sagðist hann starfa óeinkennisklæddur og væri „undercover“ - sem sagt leynilögga.

Ég hef líklega verið eitthvað vantrúa á svipinn þ.a. hann rétt mér skilríki.

Og viti menn, á skilríkjunum stóð að hann væri Deputy Constable - sem ég veit ekkert hvernig útleggst á íslensku - en er sannanlega titill innan lögreglunnar. Skilríkin virtust ófölsuð, þ.a. ég sýndi manninum þau plögg sem hann vildi fá að sjá. Á endanum vildi hann ekkert sjá ofan í kerruna og við kvöddumst mestu mátar.

En þannig er að í Simbabve er bannað að keyra bíla, sem á að selja annars staðar, í gegnum landið. Þá verður að flytja á flutningabílum og líklega borga sæmilegustu gjöld. Mér þykir líklegt að leynilöggan sé að nappa þá sem þykjast vera á eigin bíl en eru ekki. Því vildi hann sjá nafnið í vegabréfinu mínu og bera saman við skráningarskírteini bílsins. Allt var auðvitað í himnalagi hjá mér.

Gaman að því að hafa hitt leynilöggu.

Svo ókum við af stað í Sambíu. Þar lentum við fljótlega í eftirliti lögreglunnar. Eftirlitspóstar lögreglu eru út um allt í Afríku og er Sambía engin undantekning. Lögregluþjónninn bað mig um ökuskírteini. Rétti ég honum mitt íslenska, eins og ég geri alltaf. Flestar löggur kíkja snögglega á þetta og skila því til baka. Sumar spurja hvaða landi þetta skírteini sé frá. Yfirleitt spá löggurnar lítið í þetta annars. En þessi var ekki þannig. Maðurinn skoðaði hvern einasta reit á skírteininu og velti því fyrir sér fram og til baka.

Svo spurði hann undrandi:

„2034?“

Ég kveikti strax á því að hann var að undra sig á hversu seint skírteinið rennur út.

„Já,“ sagði ég. „Þá verð ég orðinn gamall maður.“

„Já,“ samsinnti hann, „eldgamall!“

Þegar ég renndi af stað aftur heyrði ég að hann var farinn að segja kollegum sínum frá þessu skrýtna landi þar sem menn nenntu ekki að endurnýja skilríkin.

Skildi Steingrímur J. vita af tekjutapinu vegna þessa?

Lúsaka

2011-08-09T22:05:00.000+02:00

Lúsaka, höfuðborg Sambíu. Þar er ég nú.

Hvað veit maður um borg eftir nokkura klukkutíma viðveru?

Sjálfsagt lítið.

Og þó. Skipta ekki fyrstu kynni miklu máli?

Mín fyrstu viðbrögð eru: flott borg.

Ekkert sérstaklega falleg borg eða hrein, en eitthvað greip mig við aksturinn inn í borgina fyrr í dag og við leitina að hótelinu okkar. Eitthvað sem ég féll fyrir.

Ég veit ekki alveg hvað það var. Ekki var það varkárni manna í umferðinni, svo mikið er víst. Það þýðir ekkert að leggjast í vörn í umferðinni hér. Sækja fram er það sem blífur. Ég vakti heilmikla óánægju þegar ég tók upp á því að stöðva á rauðu ljósi. Lögðust menn fyrir aftan mig á flautuna, svo ég sá mér þann leik vænstan að gefa í yfir gatnamótin. Þetta rauða ljós var reyndar mjög undarlegt og „meikaði engan sens.“

Kannski var það bara lífið á götunni. Niðri í miðbænum iðar allt af lífi. Við renndum inn í borgina á háannatíma þegar allir voru á leið heim úr vinnu. Úði og grúði allt af bílum og fólki. Athygli okkar vöktu sölumennirnir sem rölta á milli bíla með fangið fullt af allskyns varningi. Ég hef nú oft séð sölumenn af þessu tagi reyna að selja hleðslutæki fyrir farsíma og eitthvað þess háttar. En einhvern veginn finnst manni undarleg sú hugsun að einhver kaupi sér skó í gegnum bílgluggann. Eða hvað? Eða spariskyrtu? Þarna var verið að selja fatnað af öllu tagi og bara allskonar hluti.

Skrýtnast var líklega að sjá mann reyna að selja hvolp á þennan hátt. Ég meina, hvernig yrði ykkur við ef einhver bankar á bílrúðuna þegar þið eruð á rauðu ljósi og spurji hvort þið viljið kaupa hvolpinn sem sá hinn sami er með í fanginu?

Eftir að fá lykilinn að hótelherberginu kíktum við í verslanamiðstöð rétt við hótelið. Þar fæst bókstaflega allt til alls. Mjög flottar búðir hérna, verður að segjast.

En, ég hugsa að allt þetta líf sem ég varð vitni að á ferð minni um borgina hafi líklega átt hvað mestan þátt í því að ég varð hrifinn af Lúsaka.

Kem ábyggilega hingað aftur.

Simbabve

2011-08-08T10:59:00.002+02:00

Sit núna út á svölum fyrir utan hótelherbergi í Simbabve. Klukkan rúmlega sjö að morgni. Í fjarlægð heyri ég drunurnar í Viktoríufossunum og ég sé úðann frá þeim í kannski tveggja kílómetra fjarlægð. Hitastigið er akkúrat eins og ég vil hafa það í morgunsárið. Á risastórri grasflöt sé ég apa hlaupa um, líklega í leit að einhverju æti. Einnig eru þar nokkur vörtusvín að róta upp mold. Fjórar, fimm antilópur eru líka á vappi um grasflötina.

Hér er dásamlegt að vera.

Við erum semsagt komin til Simbabve. Í gærmorgun vöknuðum við í Namibíu, en vorum ekkert að flýta okkur sérstaklega af stað. Höfðum nægan tíma fyrir verkefni dagsins. Í þann mund sem ég vaknaði þá fór rafmagnið af hótelinu. Frétti síðar að rafveitan væri að lagfæra eitthvað og hefði ákveðið að sunnudagsmorgunn væri bestur í að aftengja rafmagn í þeim tilgangi. Þetta þýddi að ekki var hægt að fara í sturtu, og morgunverðurinn var aðeins fátæklegri en ella. En samt var nú nóg á borðum til að við færum ekki svöng í burtu.

Við þurftum að fara yfir tvenn landamæri. Gekk það frekar áfallalaust fyrir sig. Þó tók langan tíma að komast í gegnum innflytjendaeftirlitið í Simbabve. Þar hittist svo óheppilega á að tvær ferðamannarútur voru nýmættar á svæðið á undan okkur. Þarna voru því í kringum 50 Ítalir og Hollendingar á undan okkur í biðröð.

Og biðröðin gekk hægt.

Ég skellti mér í biðröðina og nýtti tímann til að fylla út hin og þessi eyðublöð sem þarf. Verst var að húsið sem innflytjendaeftirlitið hefur til umráða er lítið og því stóð ég utandyra lengi, lengi, en sólin er nokkuð sterk þarna.

En loksins kom röðin að okkur. Ég lenti í smástappi við embættismennina þarna. Einhvern veginn tók einn þeirra það í sig að við værum frá Írlandi, en ekki Íslandi. Þetta er ekki óalgengur misskilningur, sem skiptir sjaldnast máli. Hér hins vegar þurfa Írar að greiða 55 bandaríkjadali fyrir vegabréfsáritun, en Íslendingar ekki að greiða nema 30 dali. Því var ég ekki sáttur í þetta sinn við að vera sagður frá eyjunni grænu. Það varð mér til happs að einn þeirra hinumegin við borðið kinkaði kolli og var sammála mér. Sá sem var að fylla út kvittunina mína var ekki sáttur og fékk álit annarra. Niðurstaðan varð að lokum sú að ég var samþykktur sem Íslendingur og að 30 dalir væru rétt verð fyrir áritun.

Við fengum því áritunina og gátum ekið inn í Simbabve. Tvo klukkutíma tók þetta. En við vorum ekki í neinu stressii. Vonum bara að við lendum ekki aftur á eftir ferðamannarútum.

Við ókum frekar rólega í dag. Eitthvað á þriðja hundrað kílómetra og leiðin lá í gegnum tvo þjóðgarða. Annan í Botsvönu og hinn í Simbabve. Í þeim fyrri sáum við nokkrar hjarðir af fílum fara yfir veginn. Alltaf gaman að stöðva bílinn og fylgjast með þettum tröllvöxnu dýrum.

Hótelið okkar í Simbabve er ótrúlega flott. Ég er ekki alveg klár á hvenær það var byggt, en líklega á tíunda áratug síðustu aldar. Byggingin er frekar löng, Tveir gangar eru eftir langhliðinni og á milli þeirra sér maður ofan í klettagil. Inni í hótelinu. Við erum á fjórðu hæð og á leiðinni í herbergið sjáum við niður á klettana. Alveg magnað.

Ekkert hefur verið til sparað. Þrjár sundlaugar hef ég séð og fjóra flóðlýsta tennisvelli. Ég held það sé golfvöllur við hótelið og síðan er þyrlupallur hér, en þaðan er hægt að fara í þyrluferðir yfir fossana og gjúfrin í kring.

Í dag ætlum við að taka lífinu með ró. Við erum búin að eyða þremur dögum í bíl og nú er hvíld.

Dagur tvö

2011-08-06T21:46:00.001+02:00

Þá er dagur að kveldi kominn. Langur dagur. Við tókum daginn snemma í Grootfontein, vorum komin í morgunmat klukkan sjö og farin af stað klukkutíma síðar.

Ferðin til Katíma Múlíló tók 10 og hálfan tíma.

Aðeins.

Í lok dags höfðum við lagt að baki 771 km.

En þetta var nú ekki bara akstur. Við áðum fjórum sinnum á leiðinni og fengum okkur bita af nesti. Svo spörkuðum við Rúnar Atli bolta á milli, en við keyptum okkur ódýran bolta í Windhoek, einmitt fyrir ferðalagið. Hvert stopp varð því nálega 20 mínútur, gæti ég trúað. Það munar miklu að teygja úr fótum reglulega. Svo þurfti að kaupa bensín og skjótast í búð.

Dæinn stóð fyrir sínu og þaut áfram þótt kerran væri áföst. Það var enginn umferð sem heitið getur alla leið. Ja, reyndar var einhver bílaflutningur í gangi, því það voru líklega fimm vörubílar eða svo með nokkur farartæki á pöllunum. Við tókum framúr, svo áðum við og þeir þutu hjá. Við aftur framúr og á næsta áningarstað náðu þeir okkur. Svona gekk þetta allan daginn.

Núna erum við komin á hótel við bakka Sambesi-árinnar. Sama áin og Viktoríufossarnir eru í. Reyndar var myrkur rétt að skella á í sama mund og við renndum í hlað. Því sáum við ána ekki vel og bíður það fyrramáls. Hins vegar sáum við ljós hinumegin, en þar er Sambía.

Verst við ferðina var að tapa klukkutíma. Þannig er að Kapríví-ræman breytir ekki klukkunni þegar restin af Namibíu færist klukkutíma nær Íslandi. Því var klukkan ekki hálfsex þegar við komum hingað, heldur hálfsjö. Tveimur tímum á undan Fróni. En alltaf er fúlt þegar tíminn fer í þessa áttina.

En núna er að hvílast, því á morgun hefst akstur á milli landamærastöðva.

Gin og tónik - er það ekki fínn hvíldarelexír?

Fyrsti í kerruleiðangri

2011-08-05T19:31:00.000+02:00

Í dag lögðum við af stað í fyrsta áfanga ferðalagsins milli Windhoek og Lilongwe. Ef allt fer samkvæmt áætlun, þá verðum við sex daga á leiðinni. Af þeim eru fimm ferðadagar. Einn hvíldardagur er áætlaður. Í Simbabve, við Viktoríufossana, hvorki meira né minna!

Þegar svona ferð er skipulögð, þá áttar maður sig á stærð Namibíu. Af þessum fimm ferðadögum, er helmingur innan Namibíu. Tveir og hálfur, svona næstum því. Við rétt komum við í Botsvönu, og aksturinn innan Simbabve er ekki mikill. Síðan verða tveir akstursdagar í Sambíu. Sá fyrri frá Viktoríufossum til höfuðborgarinnar Lusaka og sá seinni frá Lusaka og yfir til Lilongwe.

Allt þetta förum við á litlum Daihatsu Siríon, með kerru í eftirdragi. Dæinn er mjög rúmgóður fyrir farþega, en farangursrými er af skornum skammti í staðinn. Því urðum við að útvega kerru fyrir farangurinn. Ég set ábyggilega mynd af kagganum með kerruna hér inn á bloggið við tækifæri.

Fyrsti áfangi var sem sagt í dag. Góðir 500 km eða svo. Áfangastaðurinn var svokallað Steinhús í bæ sem heitir Grootfontein, en það útleggst „mikla vatnsuppspretta“ eða eitthvað í þá áttina á því ylhýra. Hér gistum við í nótt, en förum síðan snemma af stað í fyrramálið. Fyrst mun leiðin liggja í norður, til Rúndú, en síðan beint í austur. Úteftir Kaprívi-ræmunni til Katíma Múlíló. Sá spotti slagar í 800 km.

Aksturinn í dag gekk vel. Ókum frekar rólega á namibískan mælikvarða, milli 100 og 110 km/klst. Það þykir hægt. En á áfangastað komumst við klakklaust.

Meira síðar.

Morgunn í Windhoek

2011-07-30T09:24:00.001+02:00

Fyrsti morgunn í Windhoek.

Skítkalt.

En sólin er komin hátt á loft, þ.a. ég býst við að eftir klukkustund eða tvær verði hitinn orðinn fínn. A.m.k. utandyra.

Við gerðum nú frekar lítið í gær. Komum til borgarinnar um fjögurleytið. Hittum svo finnska kunningja okkar sem litu eftir bílnum okkar. Þau eru að flytja til Víetnam og annað þeirra flýgur þangað núna í dag þ.a. þetta var síðasti fundur okkar í langan tíma reiknum við með.

Svo keyptum við okkur pitsur - bestu pitsur í heimi fást nefnilega á ítölskum veitingastað í Windhoek, Sardinia - og fórum snemma í háttinn.

Mér kom á óvart hvað Rúnar Atli er spenntur yfir að vera kominn aftur til Windhoek. Kannski ætti það ekki að koma mér á óvart, því hér hefur hann átt heima megnið af sinni ævi. En, alls konar hlutir rifjuðust upp fyrir honum þegar við vorum að versla og sækja pitsurnar. Gaman að því.

Kuldalegt í Afríkunni

2011-07-29T09:14:00.000+02:00

Jóhannesarborg.

Hér lentum við í morgun klukkan sjö að staðartíma. Fimm að íslenskum tíma.

Langa flugið gekk þokkalega. Tíu og hálfur tími í flugvél er reyndar í það mesta. Ekki síst þegar vélin er gömul og ekki með prívat sjónvarpsskjá. Það var bömmer. En, Gulla lá í paddanum sínum og við Rúnar Atli horfðum á eitthvað í poddunum okkar. Svo var reynt að sofa. Maður festi svefn í einhverja klukkutíma, þótt sá svefn væri kannski ekki í háum gæðaflokki.

Flugvélin sem við ferðuðumst með var Airbus með tvö sæti við glugga og fjögur sæti á milli ganga. Við Rúnar Atli sátum gluggamegin og svo var Gulla hinum megin við ganginn í sömu röð. Henni leist ekki alveg á blikuna þegar þéttvaxinn S-Afríkumaður hlammaði sér niður við hlið hennar. Sá hún fram á næstu 10 tímana eða svo hangandi yfir sætisarminn vegna plássleysis.

En hún er sjóuð í ferðalögum. Yppti öxlum yfir þessu og sagði: „Hvítvín og kæruleysi leysa þetta vandamál!“

Það var nefnilega það.

Hvítvín og kæruleysi.

En svo skipti sá þéttvaxni um sæti við töluvert grennri dóttur sína, svo Gulla var í betri málum.

Hérna í sunnanverðri Afríku er vetur. Seinnihluti vetrar, reyndar, en vetur samt. Þegar við lentum í Jóhannesarborg tilkynnti flugstjórinn að hitinn úti væri ein gráða á Selsíus!

Ein gráða...

Enda þegar ég nefndi hitastigið við einn starfsmann flugvallarins, þá leit hann alvarlegum augum á mig og sagði: „Hryllingur - hreinn og tær hryllingur!“

Svo mörg voru þau orð.

Fjórir tímar í viðbót hér og þá hefst tveggja tíma flug til Windhoek.

Lagst í víking, enn á ný

2011-07-28T02:05:00.000+02:00

Dagur að kvöldi kominn.

Í fyrramálið höldum við út í óvissuna. Leggjum af stað til Malaví þar sem við munum búa næstu árin. Spennandi, en þó smákvíði. Enda væri annað líklega óeðlilegt.

Undanfarnir dagar hafa farið í stúss af ýmsu tagi. Tveir tröllakassar fylltir af ýmsum nauðsynjum. Ja, fyrst og fremst leikföngum fyrir soninn. Kassarnir voru sóttir í morgun og verða líklega komnir til Malaví í næstu viku.

Það sem af er viku höfum við ekki snætt kvöldmat heima hjá okkur. Heimboð á hverju kvöldi. Enda þarf að kveðja ýmsa.

Í dag var hitt og þetta gert. Tekið til í bílskúrnum, svo hann er flottari en nokkru sinni fyrr. Og þá fer maður í burtu.

Dæmigert.

Síðan liggja þrjár ferðatöskur á stofugólfinu, en þær fylltust smátt og smátt eftir því sem leið á daginn. En við munum nú ekki ná 60 kg farangurskvótanum sem við þrjú höfum. Mest er þetta fatnaður sem fer í töskurnar og ýmis konar tækjasnúrur.

Merkilegt hvað nútímalífi fylgja margar snúrur. Og allar með mismunandi endum.

Annars skruppum við Rúnar Atli á völlinn nú í kvöld. Horfðum á Leikni taka Þróttara í nefið. Fimm mörk Leiknispilta yljuðu okkur á meðan Þróttarar náðu einungis einu marki. Ekki skemmdi að Rúnar Atli uppgötvaði um daginn að einn frændi hans styður Þrótt. Það er Gústi, bróðir Ollý ömmu. Verst að Rúnar Atli mun ekki hitta Gústa neitt á næstunni til að núa úrslitunum honum um nasir.

En 5-1 var flott kveðjugjöf til okkar feðganna. Við munum sakna þess að fara á Leiknisvöllinn, en við höfum verið mjög duglegir við það í sumar.

Tröllakassarnir munu ná til Malaví á undan okkur ferðalöngunum. Við byrjum nefnilega á kunnuglegum slóðum í Namibíu. Þar verður vikustopp. Við eigum enn bíl í Windhoek og ætlum að aka á honum yfir til Malaví. Stoppa aðeins á leiðinni hjá Viktoríufossum, en annars samanstendur ferðalagið af fimm akstursdögum. Löngum akstursdögum.

Namibía, Botsvana, Simbabve, Sambía og Malaví.

En nú er tími til að bjóða góða nótt. Fyrsta flugvél fer í loftið klukkan 7:20 í fyrramálið, en sú vél fer til Lundúna. Við þurfum því að fara á fætur um klukkan hálffimm.

Meira síðar.

Reiðnámskeið

2011-07-19T01:58:00.000+02:00

Rúnar Atli hefur verið duglegur í frístundum. Núna síðustu tvær vikur var hann á reiðnámskeiði hjá Reiðskólanum Faxabóli. Hefur honum þótt þetta mjög skemmtilegt og vill alveg eignast sinn eigin hest.

Kannski honum kippi í kynið í móðurættina, hver veit?

Í lok síðustu viku var haldin sýning fyrir foreldra. Að sjálfsögðu mættum við Gulla og vorum alveg að rifna úr stolti yfir afkvæminu.

Hvað annað?

Hér fylgja svo tvær myndir af Rúnari Atla og Stóra Stjarna.

Fer í fríið

2011-06-25T11:40:00.000+02:00

Sit núna úti á verönd í orlofshúsi í Brekkuskógi. Tæpa 15 km austan við Laugarvatn. Í einhverju bríarií sótti ég um orlofshús hjá BHM fyrir nokkrum mánuðum síðan og varð steinhissa þegar mér var úthlutað húsi. En ég get ekki sagt annað en að ég sé ánægður með það.

Við komum hingað seint í gærkvöldi. Húsið er frekar lítið en mjög notalegt. Með öllu til alls. Þ.á.m. heitum potti. Við létum renna í hann í gærkvöldi og fórum ofan í skömmu eftir miðnætti. Mikið var það notalegt. Íslenskar sumarnætur eru alveg einstakar. Fólki eins og okkur sem lengi hefur átt heima í útlöndum finnst nefnilega sérstakt að vera á fótum eftir miðnætti í nær fullri dagsbirtu.

Einstakt.

Þrátt fyrir að hér sé kraðak af húsum, þá erum við alveg útaf fyrir okkur. Trjágróður út um allt, þ.a. í þök næstu húsa sést, en ekki meir en það.

Hér ætlum við að vera í viku.

Og gera hvað?

Nákvæmlega ekki neitt!

Lengsti dagurinn

2011-06-21T23:58:00.000+02:00

„Drengur, farðu að sofa,” byrsti pabbinn sig áðan við soninn. Sá var búinn að horfa á einn mynddisk af Latabæ og troða sig út af poppi, frostpinna og einhverju fleiru mishollu.

„Ha?! Akkurju?” mótmælti sá stutti.

„Klukkan er orðin svo margt,” drundi í mér. Alltaf er maður nú jafnandlaus í að finna upp góðar ástæður. En vera nógu djúpraddaður virkar oft.

„En, pabbi, þetta er lengsti dagurinn á árinu. Þú sagðir það áðan!”

Úbbs. Þar snéri guttinn á mig.

Þetta er alveg rétt hjá honum. Í dag er lengsti dagurinn á árinu. Hvert er réttlætið í því að þurfa að fara snemma að sofa á þeim dýrðardegi?

Hann vakir því enn.

Skagamót 2011

2011-06-20T20:00:00.063+02:00

Þjóðhátíðarhelginni eyddi ég meira og minna uppi á Akranesi. Þar fór fram hið svokallaða Norðurálsmót í knattspyrnu drengja sem fæddir eru 2003 og 2004. Sjöundi flokkur. Rúnar Atli tók þátt að þessu sinni. Hann keppti í E-liði Leiknis. Eftir því sem ég kemst næst ættu E-lið að vera skipuð byrjendum í iðkun knattleiksins og sú var raunin með Leiknisliðið. Leiknir átti þrjú lið í keppninni, A, D og E, og nálega 25 strákar skipuðu þessi lið.

Skv. mótshöldurum tóku u.þ.b. 1.200 krakkar þátt í mótinu, enda var sægur af krökkum þarna. Og allir foreldrarnir, maður minn! Ætli megi ekki reikna með að íbúafjöldi Akraness hafi tvöfaldast um þessa helgi.

Veðrið á Skaganum lék við okkur stærstan hluta móts. Þó var svolítið svalt í veðri, en góðan hluta laugardags og allan sunnudag var sól og fínasta veður. Þá er líka gaman að spila fótbolta.

Flottur sunnudagur á Skaganum. Spegilsléttur sjór og heiðskír himinn

Ef horft er á úrslitin, þá gekk Leiknismönnum ekkert sérstaklega vel á mótinu. E-liðið náði þó með gríðarlegu harðfylgi og baráttu að sigra einn leik. Mátti Stjarnan lúta í gras í það skiptið. Fögnuður Leiknispilta var gríðarlegur í leikslok. Hugsa ég að Xavi, Puyol, Casillas, Iniesta og allir hinir Spánverjarnir hafi ekki orðið ánægðari þegar Spánn varð heimsmeistari í fótbolta í fyrra. Gleði drengjanna var mikil og einlæg.

Auk sigursins endaði einn leikur í jafntefli. Hinir leikirnir skiptu minna máli...

En, úrslitin voru ekki aðalmálið. Að taka þátt, sofa saman án foreldra, fara saman í sund, og allt hitt var svo skemmtilegt. Að láta úða Leiknislitunum í hárið, á kinnar og enni var hátíðleg athöfn.

Allt var bara gaman.

Fylgst með boltanum og hlaupið á réttan stað

Hreinsað frá marki, en það er ekki alltaf auðvelt í 7. flokki

Vígalegur snáði.

Ekki ráðist á garðinn þar sem hann er lægstur; tveir Valsmenn í einu

Mikil áhersla er lögð á að þakka mótherjunum fyrir leikinn

Hér sést E-lið Leiknis hrópa ÁFRAM LEIKNIR svo glumdi í. Rúnar Atli lengst t.h. í efri röð

Þarna er stór hluti Leiknishópsins saman kominn. Rúnar Atli lengst t.h. í neðri röð

Svo er það knattleiknin

Virðist ganga þokkalega að halda bolta á lofti

Var maður þreyttur á sunnudagseftirmiðdag eftir heila helgi af fótbolta?

Ekki svo. A.m.k. var pabbinn dobblaður í hjólatúr á sunnudagskvöldi með fótboltann í farteskinu. Lá leiðin niður í Fossvogsdal og þar spörkuðu feðgarnir í boltann í á annan tíma áður en hjólað var aftur heim.

Enda var pabbinn feginn að leggjast á koddann það kvöldið.

Aftur á landinu kalda

2011-06-14T14:28:00.015+02:00

Kominn aftur til Íslands eftir 10 daga eða svo í Svíþjóð og Danmörku.

Við lentum í gær hálftíma fyrir miðnætti. Mér þótti nú að flugfreyjan hefði átt að nefna á útlenskunni að klukkan væri hálftólf að kveldi til. Útlendingum yrði að fyrirgefa að halda að það væri hábjartur dagur.

Flugið gekk vel frá Arlanda. Vel innan við þrjá tíma og lending á réttum tíma. Vélin var full og þ.á.m. var kvennahandboltalandsliðið að koma úr frækinni ferð. Enda óskaði flugstjórinn þeim til hamingju með frábæran árangur.

Ekki sofnaði ég fyrr en klukkan var langt gengin í þrjú og var því hálfslæptur þegar klukkan hringdi í morgun. Hjólatúr í vinnuna kom mér þó á réttan kjöl á ný.

Sólstingur?

2011-06-10T11:46:00.001+02:00

Sólin skín í Oxelösund þennan föstudaginn. Við fórum í aðra útskrift í morgun. Þetta var í Peter Lund skólanum, en þar voru tvíburarnir Ellen og Olivia að ljúka öðrum bekk. Það væri þriðji bekkur á Íslandi, skilst mér.

Í skólanum eru fimm árgangar og var töluvert af fólki að fylgjast með. Rúnar Atli sat á háhesti á mér, enda erfitt fyrir stutta menn að sjá yfir sæg af fullorðnu fólki. Eftir góða stund fór hann að kvarta yfir vanlíðan og enduðum við með að stinga af úr athöfninni og fara „heim.“

Erum við á því að sólin hafi verið að ergja hann, enda var enginn skuggi sem hægt var að hörfa í.

Ekkert nema sól, sól, sól.

Fréttum við síðar að einhver önnur börn hefðu átt í svipuðum vandræðum.

En, eftir smáhvíld og djús er drengur eins og nýsleginn túskildingur.

Hjólað í útlandinu

2011-06-09T23:48:00.001+02:00

Við Rúnar Atli komumst í smáhjólatúr í dag. Reyndar ósköp stuttan en hjólatúr þó.

Helsta vandamálið var að græjurnar sem við fengum lánaðar eru aðeins öðrum vísi en við erum vanir.

Helsta breytingin var að hjólin tvö voru bæði með fótbremsu að aftan, en ekki handbremsu eins og við erum vanir. Þetta skapaði ýmis vandamál. T.d. var erfitt fyrir þann stutta að muna að ekki var nóg að ýta aðeins á bremsuna og sleppa síðan! Nei, það þarf jú að stíga fast á fótbremsuna og halda við ef að stöðva á fákinn. Ég verð að viðurkenna að það tók mig nokkra stund að venjast fótbremsunni. Ég vil nefnilega stundum geta snúið petölunum afturábak. Það er erfitt með fótbremsu.

Annað vandamál er að hjólin eru einungis með þremur gírum. Á jafnsléttu og niður í móti gerir það lítið til. Upp í móti, hins vegar, já, það er önnur saga. Í einni brekku vorum við Rúnar Atli eins og sunnudagaskóladrengir og teymdum hjólin upp hana.

En þrátt fyrir þessa vankanta var gaman að hjóla. Hér í Oxelösund eru stígar út um allt og eigum við örugglega eftir að hjóla meira. Sá stutti hefur viðrað að hjóla milli Oxelösund og Nyköping, en það eru 14-16 km að ég held - aðra leið - þ.a. ég á ekki von á að við skellum okkur í þannig ævintýri.

Á þriggja gíra fótbremsuhjólum?

Varla.

Kennara sök

2011-06-09T23:32:00.002+02:00

Fallegur dagur í Oxelösund í dag. Rigndi reyndar í kringum hádegið, en bara í smástund. Annars var léttskýjað og eitthvað yfir 20 stigin.

Fór í skólaútskrift í dag. Emil, bróðursonur Gullu, útskrifaðist úr grunnskóla í dag. Kunskapsskolan í Nyköping heitir skólinn. Er víst mjög fínn skóli er mér sagt.

Athöfnin fór fram á túni framan við svokallað Nyköpingshús. Halli báðum megin sem hægt er að sitja í, svo allt er þetta mjög huggulegt. Skólastjórinn sagði að síðustu átta ár hefði alltaf verið sólskin við útskriftarathöfnina.

Athöfnin sjálf var ágæt - ja, svona fyrir útskriftarathafnir. Ég gat fylgst nokkurn veginn með ræðum, en datt þó stundum út úr þeim. Sænska ekki mín sterka hlið, verður að viðurkennast. Skemmtilegasta atriðið var þegar kennarar skólans tróðu upp í söngatriðið - Lærerens fejl sungu þeir. Sem sagt kennarans sök. Vildu þeir meina að nemendur kenndu kennurum um allt sem miður færi. Hvort sem það væru hæggengar tölvur eða sóðaleg klósett. Kennara sök! Lagið var létt og grípandi og það af textanum sem ég skildi var hnitmiðað grín. Síðan var greinilegt að nemendurnir skemmtu sér vel við þennan söng og það jók stemminguna.

Já, skemmtilegur dagur og Emil fékk fínar einkunnir. Næsta ár: framhaldsskóli á náttúrufræðibraut af einhverju tagi.

Margir kílómetrar að baki

2011-06-08T23:25:00.001+02:00

Kominn aftur til Oxelösund í Svíþjóð eftir ferðalag til Danmerkur. Lítils ferðamannastaðar sem heitir Agger, nánar tiltekið. Sá er á Jótlandi og ósköp friðsæll, a.m.k. svona í upphafi júní.

Eini gallinn við ferðina var að engin internet-tenging var í húsinu, þrátt fyrir að það væri staðhæft í upplýsingum um það. Því erum við búin að vera eins og á eyðieyju, a.m.k. hvað samskipti við umheiminn varðar. En nú erum við aftur tengd.

Ferðalagið var mjög skemmtilegt. Ókum til Gautaborgar á sunnudaginn var, en það tók um fjóra tíma, og tókum þar ferju til Friðrikshafnar. Siglingin tók rétt rúma þrjá tíma. Að henni lokinni var aftur sest í bílinn og keyrt yfir þvert Jótland. Góðir tveir tímar, sjálfsagt tveir og hálfur fóru í það. Til Agger komum við um tíuleytið um kvöldið.

Í Agger hittum við Maju mágkonu og hennar fjölskyldu. Þar urðu fagnaðarfundir, enda langt síðan margir hafa sést og nálgast áratuginn að systkinin þrjú hafa hists í einu.

Eitthvað af myndum var tekið, en ég skrifa þessar bloggfærslur á lítinn iPod touch, og upphleðsla á myndum í gegnum hann án tölvu er eitthvað sem ég kann ekki á.

En þær fylgja síðar og einhverjar frásagnir vonandi um veruna í Danmörku.

Næstum 30 gráður

2011-06-04T17:23:00.000+02:00

Sit núna úti á svölum hjá Dodda mági í Oxelösund í Svíþjóð. Fínt veður, smágola og 23 gráður. Við lentum á Arlanda-flugvellinum skömmu eftir hádegi að staðartíma. Þá var hitinn 28,5 gráður. Smávegis viðbrigði fyrir Íslendingana beint af skerinu kalda. Ég meina, fyrir tveimur dögum var slydda á Leiknisvellinum...

Hér eru tré allt um kring, svo maður fær þá tilfinningu að vera úti í sveit.

Dagurinn var tekinn snemma til að mæta út í Leifsstöð skömmu eftir klukkan sex. Við þurftum að sækja Dagmar Ýr - afmælisbarnið sem er 23. ára í dag. Móðir hennar var orðin nokkuð áhyggjufull um hálffimmleytið því „krakkinn“ svaraði ekki í símann sinn. Loksins náðist í hana og þá kom í ljós að hún var ekki enn farin að sofa!

Í tilefni dagsins fór hún á Hereford veitingahúsið í gær og svo á „einhvern“ bar. Hún var að pakka þegar móðirin fór að hringja og síminn var auðvitað í öðru herbergi. En þetta fór nú allt vel að lokum.

Þvílík mergð af bílum á langtímastæðinu hjá Leifsstöð. Greinilegt að Íslendingar skreppa aðeins út fyrir landsteinana.

Flugið gekk vel. Reyndar var nokkur seinkun, en hún skipti okkur engu máli. Algjör draumur að þurfa bara að fara í eina flugvél og vera þá kominn á áfangastað. Ég man ekki hvenær ég fór síðast í þessháttar ferð.

Svo á morgun verður ekið til Gautaborgar og tekin ferja yfir til Danmerkur. Þar er stefnt á ferðamannabæ sem heitir Agger. Þar bíður Maja mágkona ásamt sinni fjölskyldu, en Maja verður fertug á árinu. Ákveðið var að hittast þarna og gera sér glaðan dag.

Ætli séu ekki 10 ár síðan ég hitti Maju síðast. Þá var hún ung. Nú er hún amma! „Ó-mæ-godd,“ myndu sjálfsagt sumir segja.

Býst ég við miklu fjöri næstu daga.

Nánari fréttir síðar.

Stuttir fætur en öflugir

2011-06-04T01:01:00.001+02:00

Ég þurfti að skreppa í Laugardalinn í dag. Þetta var fyrsti dagur í fríi hjá mér, þ.a. við Rúnar Atli vorum einir heima. Báðir í fríi. Því ákváðum við að hjóla saman niður í Laugardal og til baka aftur. Enda nægur tími sem við höfðum.

Er skemmst frá því að segja að ferðin gekk vel. Ég þurfti að ná niðureftir fyrir ákveðinn tíma, þ.a. á leiðinni vesturúr var bara hjólað. Mikið af leiðinni þangað er jú undan brekku. En á leiðinni til baka voru engin tímamörk. Við tókum lífinu því með ró og nutum þess að ferðast á hjólunum okkar.

Fyrsti stans var við gömlu laugarnar, þar sem konur í gamla daga þvoðu þvotta. Skelfilegt puð sem þetta hefur verið. Aðstaðan þarna er fín og skemmtileg uppsetning á fræðsluefninu og ljósmyndunum sem eru þarna. Þegar við komum var eldra fólk þarna frá Danmörku og þeim fannst mikið til koma.

Síðan fórum við í Ísbúðina í Álfheimum og fengum okkur ís - hvað annað? Svo lá leiðin í Húsasmiðjuna, en mig vantaði hurðarhún og læsingu. Svo smeygðum við okkur undir Ártúnsbrekkuna og vorum þar með komnir í Elliðaárdalinn okkar margumrædda. Við vorum orðnir svangir þegar hér var komið sögu og fórum á kaffihús í Mjóddinni. Þá var stutt eftir og guttinn fór létt með brekkuna upp í Æsufellið.

Mér reiknast til að ferðalagið okkar hafi náð 15,3 km og verið um fjóra tíma með áningum. Nokkuð gott finnst mér.

En Rúnar Atli lét sér það ekki duga. Hálftíma eftir að við komum heim var hann mættur á fótboltaæfingu. Sú stóð yfir í klukkutíma.

Síðan eftir kvöldmat hjóluðum við niður í Eyjabakkann, en þangað áttum við erindi. Svo var hjólað til baka heim.

Kraftur í mínum manni.

Aðeins betra en rassvasamyndavélin

2011-06-03T02:01:00.000+02:00

Fékk skemmtilega sendingu í tölvupósti áðan. Davíð smellti greinilega nokkrum sinnum af í dag með Rúnar Atla í sigtinu og sendi mér síðan fínar myndir.

Njótið:

Einbeitingin skín úr ekki einu andliti og ekki tveimur, heldur öllum.

Búinn að æfa innanfótarspyrnuna vel. Þessi mynd ætti heima í kennslubók.

Guttinn spilaði í marki í smátíma. Stundum gekk erfiðlega að koma knettinum aftur í leik.

Ábúðarfullur aðstoðarmaður. Tilbúinn hverju neyðartilviki sem verkast vill!

Enn spila menn bolta

2011-06-02T17:17:00.001+02:00

Í morgun var haldið knattspyrnumót fyrir 7. flokk á Í.R. vellinum. Leiknir átti þrjú lið þar og var Rúnar Atli á meðal liðsmanna.

Að sækja svona mót tilheyrir pabba-deildinni á þessum bæ. Við feðgarnir settumst því á hjólhestana okkar þegar klukkan nálgaðist hálftíu og renndum okkur niður brekkuna í Bakkana, þaðan í gegnum göng yfir í Selin, og svo niður-í-móti að Í.R. vellinum.

Þarna var múgur og margmenni. Mikið af knattspyrnustrákum auðvitað, en hellingur af skyldmennum líka. Ýmsum iðkendum fylgdi heil herdeild. T.d. hittum við einn ónefndan knattspyrnudreng sem býr í Bökkunum og honum fylgdu fjórir. Margir foreldrar voru útbúnir ljósmyndagræjum, og einstaka vél hefði sómt sér vel hjá íþróttaljósmyndurum í Pepsí-deildinni. Aðdráttarlinsur par excellance. En auðvitað þarf maður að eiga flottu augnablikin í lífi barnanna sinna. Ég var reyndar aðeins vopnaður rassvasamyndavél, en hún virkaði ágætlega.

Menn líta faglega út

Hverjir eru bestir? LEIKNIR!

(Rúnar Atli þriðji frá hægri)

Minn gutti skemmti sér vel. Orðinn svolítið sjóaðri í þessu en í Egilshöllinni um daginn. Þekkir líka liðsfélagana betur en þá. Og betur græjaður.

Mér fannst flott að sjá að áhersla var lögð á að taka í hendur andstæðingana eftir hvern leik og þakka fyrir leikinn.

Verst við mótið var kuldinn sem hægt og rólega vann sig í gegnum fötin manns. Ekki skyldi maður trúa að kominn sé annar júní, ó-nei.

Útskrift úr 1.B.H.

2011-06-01T14:35:00.020+02:00

Í morgun lauk formlega veru Rúnars Atla í fyrsta bekk. Í skólanum var haldin útskrift og fengu allir nemendur sín einkunnaspjöld og hvatningu fyrir sumarið. Sér í lagi var hvatt til lesturs á hverjum degi.

En athöfnin var skemmtileg. Mátulega löng og sungin gömul og góð íslensk lög á milli þess sem einkunnaspjöldum var úthlutað. „Blessuð vertu sumarsól,” „Fögur er vor fósturjörð” og ýmis önnur lög í þeim dúr. Svo var auðvitað sunginn skólasöngur Fellaskóla og tóku krakkarnir hressilega undir í viðlaginu.

Hér tekur drengurinn við einkunnaspjaldinu úr höndum aðstoðarskólastjórans. Alvarleg stund.

Hér er Rúnar Atli að kveðja kennarann sinn, Bjarna Harðarson.

Talið saman

2011-05-31T20:32:00.000+02:00

Þá er síðasti dagur maí að kveldi kominn. Áðan tók ég saman hversu langt ég hjólaði í mánuðinum. Náði 400 kílómetrum.

Ekki slæmt.

Eitthvað verður þó hjólað minna í júní, þar sem ég verð á ferð og flugi nær hálfan mánuðinn.

Í túristaleik á fallegum degi

2011-05-30T14:58:00.000+02:00

Nú er eins og sumarið sé komið.

Loksins.

Í hádeginu brá ég mér í göngutúr, eins og oft áður, og í þetta sinn lá leiðin niður að Sæbraut og gekk síðan í austurátt. Eða þar um bil.

Í vasanum var lítil myndavél, þ.a. ég skellti mér í túristaleik. Stansaði öðru hvoru og smellti af myndum. Náði þessari af Esjunni okkar.

Æfingin skapar meistarann

2011-05-29T00:41:00.002+02:00

Nú er guttinn orðinn virkilega flinkur á hjólinu. Í morgun ákváðum við feðgarnir að fara í Leiksport í Hólagarði, en þar má kaupa ýmsan varning merktan Leikni. Við fórum á hjólum. Ferðin gekk mjög vel, þ.a. við fórum í óvissuferð um göngustíga í Hólahverfinu. Enduðum í Elliðaárdalnum og þar náði ég meðfylgjandi myndbandi, þótt á hjóli væri sjálfur.

En þessi hjólatúr var ekki nóg. Skömmu eftir að við komum heim ákváðum við að hjóla niður í Eyjabakka og heilsa upp á frændur í því neðra. Hjólatúrinn gekk vel, en var þó fýluferð því frændurnir voru ekki heima.

En síðar um daginn fréttist að boð í mat hefði borist úr því neðra, þ.a. aftur var lagt af stað í hjólatúr þangað. Við höfðum tímann fyrir okkur og því var farið í öfuga átt og tekinn miklu lengri túr um Elliðaárdalinn og endað í Eyjabakkanum. Að mat loknum var horft á Barcelona taka Manchester United í nefið og síðan hjóluð stysta leið heim.

Á leiðinni gerðum við stutt stans við bekk í miðri brekku milli þess neðra og hins efra. Aðeins þurfti svo að hita upp áður en lagt var í'ann á ný:

Ekki mikið mál.

Mér kemur á óvart hvað sá stutti er duglegur upp brekkur. Hjólið er sjö gíra með 20 tommu dekkjum, og ég hefði haldið að léttasti gírinn væri í þyngra lagi upp í móti. En hann puðar upp og kemst merkilega vel áfram.
Meira að segja þótt klæddur sé í nýju takkaskóna.

Nú er að skipuleggja fleiri hjólatúra.

Hjólagarpur yngri

2011-05-24T23:30:00.000+02:00

Rúnar Atli fékk nýtt hjól um daginn. Hann átti eitt í Namibíu, sem var að verða of lítið. Þar voru því miður ekki mörg tækifæri til að æfa sig, því við bjuggum í miðri hlíð og ekkert nema brekkur í kring.

En nú er sem sagt komið að því að læra á hjól. Því skruppum við í GÁP fyrir einhverjum dögum og keyptum hjól.

Undanfarna daga höfum við feðgarnir skroppið út eftir kvöldmat til að ástunda æfingar. Hefur það gengið mjög vel, verður að segjast. Núna áðan fórum drengurinn í heljarinnar hjólatúr, meðfram lönguvitleysunni, framhjá Gerðubergi og síðan Fellaskóla og heim. Skv. borgarvefsjá eru þetta tveir og hálfur kílómetri.

Og ég hlaupandi á eftir.

Hér er upptaka úr símanum mínum. (Másið er vindurinn...)

Næst fer ég á hjóli líka!

Fimmtán dagar!

2011-05-24T21:22:00.000+02:00

Nú er átakinu Hjólað í vinnuna að ljúka.

Að sjálfsögðu tók ég þátt og var meira að segja liðsstjóri Parísargengisins, en svo nefnist lið Þróunarsamvinnustofnunar. Nafnið er innanhúsgrín, sem engum öðrum en okkur þætti sniðugt. Fagbrandari má segja. Reyndar hálfaumkunarvert hversu lélegt grínið er.

Mér tókst að fá sex aðra starfsmenn til að taka þátt, þ.a. sjö af tíu voru með. Eins og gengur voru menn misákafir, en auðvitað snýst þetta bara um að vera með og reyna að hreyfa sig svolítið meira en vant er.

Ég náði öllum 15 dögunum sem hjóla má og hjólaði samtals 305 km. Rétt yfir 20 km á dag. Leiðin sem ég hjóla venjulega er 18 km, en suma góðviðrisdaga tók ég á mig krók.

Svo er bara að halda áfram að hjóla, því hjólreiðar eru einhver skemmtilegasta líkamsrækt sem ég veit um.

Litið við í sveitinni

2011-05-23T19:20:00.002+02:00

Viðurkennast verður að tengsl mín við sveitina eru varla til að hrópa húrra fyrir. Er hræddur um að ég entist ekki lengi sem vinnumaður í sveit. Yrði sjálfsagt sendur heim með skömm á fyrsta degi. En ætli sé ekki hægt að segja svipaða sögu um marga Íslendinga? Mig grunar það.

Hvað um það. Ég hef haft á stefnuskrá um skeið að kíkja með Rúnar Atla í sveitina og leyfa honum að sjá sveitaskepnurnar öðrum vísi en á mynd eða í sjónvarpi. Um helgina gafst gott tækifæri. Við fórum nefnilega vestur til Grundarfjarðar og fannst mér tilvalið að gera stans í Dalsmynni og fá að kíkja á lömbin. Þótt ég sé ekki mikill sveitamaður, þá veit ég þó að sauðburður er á vorin. Á Íslandi, þ.e.a.s., því ég veit líka að í öðrum löndum eiga rollur til að bera tvisvar á ári.

En nóg mont um eigin yfirburðarþekkingu...

Ég hringdi deginum áður til að forvitnast hvort væri í lagi að líta við. Þetta er jú annatími í sveitinni (annar vitneskjumoli úr mínum ranni). Ekkert sjálfsagðara en að líta við, sagði hún Halla. Ef mikið er að gera, þá fáiði bara minni þjónustu. Ekkert verið að fara í kringum hlutina á þeim bænum. Enda engin ástæða til.

Auðvitað var tekið á móti okkur með kostum og kynjum. Svanur, bloggari með meiru, ræddi við okkur um daginn og veginn yfir kaffibolla og Rúnari Atla sá bikarasafn frá smalahundakeppnum. Flott safn.

Svo var farið í fjárhúsið og fjósið og ýmsar skepnur skoðaðar.

Þessi kálfur er ekki nema dagsgamall þarna. Sá var ekki alveg sáttur við lífið og tilveruna.

Gleði þess stutta var mikil yfir þessu öllu saman og vildi hann ekki fara. Daginn eftir þegar komið var til baka frá Grundarfirði var hann hundfúll að fá ekki að gera stans á þeirri leiðinni líka.

Við lofuðum að kíkja seinna í sveitina.

Að sleikja gangstéttir

2011-05-20T22:52:00.001+02:00

Í nokkra daga hefur staðið til að fara í klippingu. Í dag lét ég verða af því. Nálægt vinnunni er slæðingur af hárgreiðslustofum. Á þeirri sem ég fór síðast var hálftíma bið. Mér leist illa á það og rölti af stað að leita að annarri. Sá fljótlega eina sem auglýsti herra- og dömuklippingar. Fór þangað inn og spurði hvort hægt væri að fá klippingu.

Á móti mér tók ung stúlka, rúmlega tvítug giska ég á, með fjólublátt hár. Ekkert mál að fá klippingu og ég settist í stólinn.

Fjólublátt er ekki alveg minn litur þegar kemur að hári, en ég hughreysti mig við það að sá sem dundaði sér við að lita sitt eigið hár, þótt fjólublátt væri, og ynni þar að auki á hárgreiðslustofu, hefði líklega vit á klippingum og hárgreiðslu. Og sú varð raunin, ég var ósköp sáttur við útkomuna.

En, ég komst að því að ég og þessi stúlka töluðum ekki alveg eins íslensku.

Ekki að hún væri útlendingur, engan veginn. En, orðavalið og -notkunin var ekki alveg eins hjá okkur tveimur.

T.d. var helsta áhersluorð þessarar stúlku „ó-mæ-godd“.

„Mamma hennar hringdi, ó-mæ-godd, og afpantaði tímann en ó-mæ-godd gleymdi að segja henni, þ.a. hún mætti í morgun og ó-mæ-godd ég var ekki mætt því tíminn var ó-mæ-godd afpantaður. Svo var hringt í mig, ó-mæ-godd, og ég sem var á leið í ræktina, ó-mæ-godd, þurfti svo að bruna hingað og traffíkin, ó-mæ-godd, var brjáluð.“

O.s.frv.

Ég hefði líklega sjálfur, ó-mæ-godd, notað annað áhersluorð.

Eins og gengur á hárgreiðslustofum fórum við að tala um daginn og veginn. Einhvern veginn þróaðist umræðan út í ferðamáta í og úr vinnu. Hún var engan veginn sannfærð að hjólreiðar væru almennilegur samgöngumáti.

„Sko, kærastinn minn, hann myndi frekar sleikja gangstétt heldur en láta sjá sig á hjóli.“

Sleikja gangstétt?

Hvaðan í ósköpunum kemur svona samlíking?

Hverjir sleikja gangstéttir?

Var ég að upplifa hið margfræga kynslóðabil?

En ég mæti örugglega aftur á þessa hárgreiðslustofu - ó-mæ-godd bullið í mér, þetta var ekki hárgreiðslustofa heldur ó-mæ-godd rakarastofa með dömuívafi... (hvað þýðir það?) - því spjallið var endurnærandi og skemmtilegt.

Ó-mæ-godd já.

Fótboltamót

2011-05-15T23:38:00.002+02:00

Rúnar Atli mætti á sína fyrstu fótboltaæfingu hjá Leikni á fimmtudaginn var.

Nokkru áður tjáði hann mér að hann væri fótboltasjúkur og vildi fara að æfa þá íþrótt.

Fram að þessu hefur hann aldrei sýnt fótbolta neinn áhuga. Þekkir reyndar Messi og Barcelona, en annað fótboltatengt veit hann lítið um.

En, sem sagt, á fyrstu æfinguna í 7. flokki var farið á fimmtudag. Ætli hafi ekki verið í kringum 30 strákar á æfingunni. Sumir eru með Rúnar Atla í bekk og er munur að eiga vini í hópnum strax í upphafi.

Þjálfarinn tjáði okkur að á sunnudag (í dag) væri Reykjavíkurmót í Egilshöll og að Rúnar Atli ætti endilega að mæta.

Þ.a. við mættum.

Þarna spilaði drengur þrjá leiki með C-liði Leiknis. Það þykir sjálfsagt ekki slæmt að hafa mætt á eina æfingu og spilað þrjá leiki.

Árangurinn var upp og ofan. Leikir gegn Þrótti og Í.R. töpuðust. Þróttarleikurinn var reyndar undarlegur. Leiknir lá í sókn allan leikinn en tókst ekki að skora. Hinir fengu þrjár, eða fjórar, skyndisóknir og skoruðu tvisvar. Fúlt. Svo gerðu menn jafntefli við Val, 1-1. Rúnar Atli átti eitt gott skot að marki í þeim leik, en markmaðurinn sá við honum.

Annars á Rúnar Atli svolítið í land á fótboltasviðinu. Enda hefur aldrei spáð í þessa íþrótt. En það kemur eins og annað. Skagamótið er víst 17.-19. júní og heyrist mér að við megum ekki klikka á því.

Vinirnir, bekkjarbræðurnir og nú liðsfélagarnir: Stefan, Rúnar Atli og Branko

Leiðangur til fjalla

2011-05-15T23:13:00.001+02:00

Eftir vel heppnaðan Esjuleiðangur um daginn þá fjárfesti ég í Fjallabók barnanna, 20 gönguleiðir í nágrenni Reykjavíkur, sem gefin er út af bókaútgáfunni Sölku.

Í morgun fórum við Rúnar Atli í fyrsta leiðangurinn úr þessari bók. Lögðum við á Helgafell í Mosfellssveit.

Tókst ferðin vel. Við vorum á rölti í 3 tíma og 19 mínútur og lögðum að baki 4,4 km á þeim tíma. Þá er auðvitað ekki nema hálf sagan sögð, því oft var á brattann að sækja og síðan þurfti að kanna ýmislegt, eins og gengur og gerist þegar maður er sex ára. Í ferðinni okkar var Stjörnustríðsþema og tókst okkur að spinna ýmis atriði úr Stjörnustríði inn í göngutúrinn. Vel kom sér að hafa alvöru göngustafi, sem voru eins og sniðnir í að vera geislasverð, þegar þannig stóð á.

Nokkrar myndir:

Gott að hafa sjónauka til að kanna betur það sem fyrir augu ber

Uppgangan var um brattan stíg, en þó ekki til vandræða

Sumir voru kannski ögn þreyttari en aðrir

Það birtir til þegar sumir birtast

Flottur á toppnum

Elliðaárdalurinn kannaður

2011-05-14T20:11:00.000+02:00

Eftir karate-mótið áðan gengum við Rúnar Atli heim. Mótið var haldið í Víkingsheimilinu, neðst í Fossvoginum, en þar sem Gulla var á bílnum og vant við látin, ákváðum við kapparnir að ganga heim.

Vorum enda vel birgðir af nesti og veðrið fínt.

Eftir nestisstans rákumst við á þennan flotta helli og eins og sjá má var sonurinn hrifinn. Einhvers konar stríðs- og gleðidans í gangi.

Karate-mót

2011-05-14T20:05:00.000+02:00

Áðan tók Rúnar Atli þátt í sínu fyrsta karate-móti. Kata-mót kallast það, en þá berjast menn ekki heldur sýna tveir keppendur ákveðna rútínu fyrir dómara sem velja hvor gerði betur. Sá kemst síðan í næstu umferð og svo koll af kolli.

Rúnar Atli tapaði „glímunni” um þriðja sætið með minnsta mun. Einn dómari gaf honum sigur en tveir dómarar mótherjanum.

„Pabbi, hvað gerði ég vitlaust,” spurði hann síðan. Ég gat litlu svarað enda fannst hann miklu betri en andstæðingurinn :-)

Rúnar Atli til vinstri

100 ár

2011-05-12T01:11:00.000+02:00

Valur 100 ára í dag.

Í tilefni dagsins fórum við Rúnar Atli að Hlíðarenda til að sjá grimma Valsmenn taka Vestmannaeyinga í nefið.

En ekki fór það nú þannig. Því miður.

Hvorki voru mínir menn grimmir né tóku hina í nefið.

Langt er síðan ég fór á Valsleik. Ég sá einhverja leiki með Skagamönnum fyrir sex-sjö árum þegar við bjuggum uppi á Skaga. Þar á undan fór ég líklega síðast á leik 1980-og-eitthvað. Aðstaðan orðin nokkuð betri - ekki verður annað sagt.

Rúnar Atli var þarna á sínum fyrsta knattspyrnuleik. Skemmti sér ágætlega, en var ekki alveg með hlutina á hreinu. Það kemur.

Auðvitað þurfti aðeins að galla gaurinn upp. Það gengur ekki að vera á Valsvellinum ekki í rauðu.

Áfram Valur!

Leti en þó spenningur

2011-05-10T08:20:00.000+02:00

Við Rúnar Atli höfum svolítið dottið í að horfa á íþróttaleiki eftir að við fluttum til Íslands.

T.d. fórum við á tvo leiki í úrslitarimmunni milli Stjörnunnar og K.R. í körfubolta.

Við létum duga að horfa á handboltann í sjónvarpinu. Til að þetta yrði svolítið skemmtilegra ákvað Rúnar Atli að halda ekki með Akureyri eins og foreldrar sínir. Nei, hann vildi halda með F.H. Ekki síst vegna þess að hann á nafna á ská í því liði, en það er línumaðurinn Atli Rúnar.

Í fjórða leik laumaðist Gulla að taka þessa mynd:

Við höfðum það nú alveg ágætt, eins og sjá má.

Líklega hefur Akureyri verið að skora í þann mund er myndin var tekin ef miða á við látbragð okkar feðganna.

En sá hlær best sem síðast hlær og það gerði sonurinn að þessu sinni.

Betrumbætur í tilefni sumars

2011-05-10T01:09:00.000+02:00

Veðrið var frábært um helgina. Rúnar Atli velti fyrir sér hvort Ísland væri búið að breytast í Namibíu...

En við Gulla veðjum á gott sumar.

Svalasumar.

Við eru því búin að gera svalirnar notendavænni.

Fínt kolagrill, grasteppi og borð og stólar sem passa við svalastærðina.

Nú er að vona að veðurspáin standist.

Loksins, loksins grillað

2011-05-06T22:20:00.001+02:00

Sit núna úti á svölum, horfi yfir borgina og nýt hitans og lyktarinnar frá kolunum. Þau verða tilbúin eftir smástund.

Gulla fór áðan og fjárfesti í kolagrilli. Þrælfínt grill, sýnist mér.

Við Rúnar Atli settum það saman áðan og nú er generalprufa. Matur verður á seinni skipunum í kvöld, en það er í góðu lagi.

Ekki skemmir að vera með s-afrískt rauðvín í glasi.

Lífið er ljúft.

Næðingur

2011-05-06T22:02:00.000+02:00

Sama hvað sumir segja, það er bévítans næðingur í Bökkunum...

Sumir eru bara plássfrekari en aðrir...

2011-05-05T23:31:00.000+02:00

Þarf nokkuð fleiri orð um það?